بحران مسکن به غرب جزیره‌ی مونترال هم رسیده است

غرب جزیره مونترال معمولاً با خانه‌های بزرگ، محله‌های آرام و درآمدهای بالاتر شناخته می‌شود، اما پشت این تصویر، شمار فزاینده‌ای از مستأجران با اجاره‌های سنگین و گزینه‌های محدود برای جابه‌جایی روبه‌رو هستند.

بر اساس گزارش Le Devoir، تعداد افرادی که برای دریافت کمک به کمیته اقدام مستأجران غرب جزیره، CALODI مراجعه کرده‌اند، از ۳۸۹ نفر در سال ۲۰۲۳ به ۶۳۳ نفر رسیده؛ افزایشی حدود ۶۳ درصدی.

رایان سیمونیک، مدیر این نهاد، می‌گوید در بخش‌های مختلف غرب جزیره «جزیره‌های فقر» شکل گرفته‌اند؛ مناطقی که مستأجران در آن‌ها به منابع کافی برای دفاع از حقوق خود یا خروج از وضعیت مالی دشوار دسترسی ندارند.

یک‌سوم مستأجران بیش از ۳۰ درصد درآمدشان را صرف اجاره می‌کنند

بر اساس داده‌های گردآوری‌شده توسط جامعه کلان‌شهری مونترال، حدود یک‌سوم مستأجران غرب جزیره بیش از ۳۰ درصد درآمد خود را صرف اجاره می‌کنند؛ نسبتی که از میانگین کل مونترال بیشتر است.

یکی از این مستأجران، کمیل رانژه در پوانت‌کلر است. او می‌گوید اجاره واحدش طی یک سال از ۶۵۰ دلار به ۸۵۵ دلار رسیده است. با این حال، خودش را هنوز خوش‌شانس می‌داند، چون بیش از ده سال است در همان ساختمان زندگی می‌کند و اجاره‌اش از مستأجران جدید کمتر است.

به گفته او، برخی خانواده‌های تازه‌وارد در همان ساختمان اکنون برای یک واحد چهارونیمه ماهانه حدود ۱۷۰۰ دلار می‌پردازند؛ واحدهایی که پیش از بازسازی و تغییر مالک، اجاره‌شان حدود هزار دلار بود.

کمبود مسکن غیر بازاری، مشکل را تشدید کرده است

سباستین لرد، استاد مدرسه شهرسازی و معماری منظر دانشگاه مونترال، می‌گوید یکی از دلایل اصلی فشار بالا بر مستأجران، وابستگی شدید غرب جزیره به بازار خصوصی مسکن است.
به گفته او، شمار واحدهای خارج از بازار بسیار اندک است و بخش قابل توجهی از HLMهای موجود نیز به سالمندان اختصاص دارند. در نتیجه، بسیاری از خانوارها عملاً انتخابی جز ورود به بازار خصوصی ندارند.

ساختار بازار اجاره نیز مشکل را بیشتر کرده است. واحدهای موجود یا قدیمی و نسبتاً ارزان‌تر هستند، یا بسیار جدید و گران. بنابراین اگر مستأجری یک واحد قدیمی با اجاره پایین‌تر را از دست بدهد، ممکن است گزینه جایگزین مناسبی در همان منطقه پیدا نکند.

اجاره متوسط در غرب جزیره بالاتر از میانگین مونترال است

بر اساس داده‌های شرکت وام و مسکن کانادا، متوسط اجاره در سال ۲۰۲۵ در بخشی از غرب جزیره که شامل Baie-D’Urfé، Beaconsfield، Kirkland و Pointe-Claire می‌شود، حدود ۱۶۵۰ دلار در ماه بوده است.

این رقم در همان سال برای کل جزیره مونترال حدود ۱۲۸۳ دلار بوده است؛ اختلافی که نشان می‌دهد حتی در مناطقی که سهم مستأجران کمتر است، هزینه اجاره می‌تواند به‌مراتب بالاتر از میانگین شهری باشد.

در سال ۲۰۲۱، مستأجران حدود ۲۷ درصد خانوارهای غرب جزیره را تشکیل می‌دادند.

نگرانی از افزایش اجاره و از دست دادن خانه

در ساختمان محل زندگی رانژه، افزایش اجاره‌ها با فضای پرتنش‌تری همراه شده است. او می‌گوید مالکان تابلویی نصب کرده‌اند که در آن اعلام شده برای تأخیر در پرداخت اجاره «تحمل صفر» وجود دارد و از همان روز نخست تأخیر، موضوع به Tribunal administratif du logement ارجاع خواهد شد.

رانژه نگران است که افزایش شدید بعدی اجاره، او را مجبور به مراجعه به دادگاه یا ترک خانه کند؛ در حالی که یافتن واحدی با قیمت مشابه در غرب جزیره تقریباً غیرممکن شده است.

گزارش Le Devoir نشان می‌دهد بحران مسکن مونترال دیگر فقط مسئله محله‌های مرکزی یا کم‌درآمد نیست. حتی در غرب جزیره، جایی که خانه‌های ویلایی و درآمدهای بالاتر بخش مهمی از تصویر عمومی منطقه را ساخته‌اند، مستأجران کم‌درآمد و متوسط با فشار رو به افزایش اجاره، کمبود مسکن مقرون‌به‌صرفه و دشواری جابه‌جایی روبه‌رو هستند.