تحریریهی «مداد»
این روزها زندگی در شهرهای بزرگ کانادا آنقدر گران شده که دخلوخرج بسیاری از خانوادهها خیلیها فقط با یک حقوق ثابت سر ماه جور درنمیآید. خیلیها، به ویژه جوانترها، یا شبها پشت فرمان اوبر مینشیند، یا آخر هفتهها سفارش غذا جابهجا میکند و پروژههای دورکاری برمیدارد تا از پس اجارهخانه و قسطها بربیاید.
اما پشت این ظاهر پرطرفدار و شعارهای پرزرقوبرقِ «رئیس خودت باش»، واقعیاتی هست که معمولاً تا وسط گود نروید، کسی دربارهشان با شما حرف نمیزند.
▫️شوک سهم بازنشستگی در فصل مالیات
وقتی جایی کارمند رسمی هستید، شرکت نصف سهم بازنشستگی دولتی (CPP) را تقبل میکند و شما متوجه بخش بزرگی از کسورات نمیشوید.
اما امان از روزی که خوداشتغال شوید؛ اداره مالیات شما را همزمان «کارگر» و «کارفرما» میبیند. یعنی باید هر دو سهم صندوق بازنشستگی را تماموکمال از جیب مبارک بپردازید!
در کنار مالیاتهای سنگین فدرال و استانی، وقتی موعد تسویهحساب سالانه برسد، تازه میفهمید بخش چشمگیری از آن درآمدهای خرد، اصلاً مال خودتان نبوده است.
▫️ساعت کاری منعطف؛ شعاری که زود رنگ میبازد
میگویند زمان دست خودت است، اما واقعیت این است که در ساعتهای دلخواهتان پولی در این کارها نیست. نان شغل جانبی درست در زمانهایی درمیآید که دیگران در حال استراحت، تفریح یا خواب هستند؛ یعنی آخر هفتهها، نیمهشبها، برف و بورانهای زمستان و تعطیلات رسمی. انعطاف زمانی عملاً به این معنی تمام میشود که دیگر وقتی برای خانواده، ورزش و نفس کشیدن برایتان باقی نماند.
▫️تنهایی در برابر همه دردسرها
در یک محیط کار سنتی، خطاها و ضررها پشت ساختار شرکت پنهان میشود. اما در شغل دوم، خودتان هم مدیرعاملید، هم پادو، هم پاسخگوی مشتری شاکی. لغو بیپاسخ یک سفارش، جریمههای راهنمایی و رانندگی، خرجهای ناگهانی مکانیکی یا مشتری ناراضی، همگی مستقیم به جیب و روان خودتان ضربه میزنند و هیچ سپری در کار نیست.
▫️نوسان درآمد و خوابیدن بازار
شغل جانبی چشمهای نیست که همیشه به یک اندازه بجوشد. نزدیک سال نو یا آخر هفتهها دستتان پر است، اما هفتههایی از زمستان یا ایام رکود میرسد که باید ساعتها وقت تلف کنید تا دستمزدی دندانگیر گیرتان بیاید؛ درحالیکه کرایه خانه و قبوض گاز و برق هیچ تعطیلی سرشان نمیشود.
فشار آوردن به تن و روان برای کار شبانه تنها زمانی توجیه دارد که موقتی باشد و برای هدفی روشن بجنگید؛ مثلاً تسویه یک وام کمرشکن یا اندوختن سرمایه اولیه برای کاری پایدار. اگر بدون برنامه مشخص بیفتید در چرخه بیپایان کار دوم، بعد از مدتی فقط یک بدن خسته، روانی فرسوده و شغلی اصلی که دیگر در آن تمرکز ندارید روی دستتان خواهد ماند.
برگرفته از فایننشال پست
Add comment