کاهش امید جوانان کانادایی به آینده‌ی دموکراسی کشور

به گزارش Global، گزارش تازه‌ی اداره‌ی آمار کانادا نشان می‌دهد بزرگ‌سالان جوان در کانادا نسبت به گروه‌های سنی بالاتر، نگاه کم‌تر ‌امیدوارکننده به نحوه‌ی عملکرد دموکراسی در کشور دارند. در سال ۲۰۲۴، حدود ۲۴ درصد افراد ۲۵ تا ۳۴ ساله و ۲۳ درصد افراد ۳۵ تا ۴۴ ساله گفته‌اند که «اصلاً امیدوار نیستند» دموکراسی کانادا در آینده چگونه عمل خواهد کرد؛ در مقابل، این رقم در میان افراد ۶۵ ساله و بالاتر حدود ۱۰ درصد بوده است.

با این حال، اکثریت کانادایی‌های ۱۵ ساله و بالاتر همچنان دیدگاهی میانه دارند به‌طوری‌که ۷۱ درصد نسبت به آینده‌ی دموکراسی «کمی» یا «تا حدی» امیدوارند، ۱۲ درصد «بسیار امیدوار» و ۱۷ درصد «اصلاً امیدوار» نبوده‌اند.

در میان سالمندان، ۱۸ درصد افراد ۶۵ ساله و بالاتر گفته‌اند «بسیار امیدوار» هستند؛ این سهم در گروه ۲۵ تا ۳۴ ساله ۸ درصد و در گروه ۳۵ تا ۴۴ ساله ۱۰ درصد بوده است. در گروه ۱۵ تا ۲۴ سال نیز ۱۵ درصد «اصلاً امیدوار» نبوده و حدود ۱۱ درصد «بسیار امیدوار» بوده‌اند.

این مطالعه بر اساس داده‌های مجموعه نظرسنجی «افراد و جوامع» است که بین اکتبر ۲۰۲۲ تا آوریل ۲۰۲۴ انجام شده و دیدگاه مردم درباره دموکراسی، اعتماد به منابع اطلاعاتی و نهادهای مدنی و همچنین مشارکت سیاسی را بررسی کرده است.

اعتماد به نهادها هم متفاوت است

نتایج نشان می‌دهد افرادی که نسبت به آینده‌ی دموکراسی کاملاً ناامید بودند، اعتماد کم‌تری به بسیاری از منابع اطلاعاتی و نهادهای مدنی داشتند. برای نمونه، تنها ۱۷ درصد این گروه گفته‌اند اعتماد بالایی به سازمان‌های خبری دارند؛ این رقم در میان افراد «کمی یا تا حدی امیدوار» ۴۳ درصد و در میان افراد «بسیار امیدوار» ۵۹ درصد بوده است.

همین الگو درباره‌ی نهادهای عمومی نیز دیده می‌شود. تنها ۱۱ درصد افراد کاملاً ناامید، اعتماد بالایی به پارلمان فدرال کانادا داشته‌اند؛ این رقم در دو گروه امیدوارتر به‌ترتیب ۳۸ و ۶۷ درصد بوده است. اعتماد به نظام قضایی، رسانه‌های کانادایی، مدارس، بانک‌ها، شرکت‌های بزرگ و پلیس نیز در میان افراد کاملاً ناامید پایین‌تر گزارش شده است.

ناامیدی لزوماً به معنای کناره‌گیری سیاسی نیست

یکی از یافته‌های قابل‌توجه گزارش این است که ناامیدی از عملکرد دموکراسی الزاماً با کاهش مشارکت سیاسی همراه نبوده است. میزان مشارکت در انتخابات فدرال ۲۰۲۱ میان گروه‌های مختلف از نظر امیدواری تفاوت معناداری نداشت.

در مقابل، ۵۷ درصد افرادی که گفته بودند اصلاً به آینده‌ی دموکراسی امیدوار نیستند، طی ۱۲ ماه گذشته دست‌کم در یکی از فعالیت‌های سیاسی مشارکت کرده بودند؛ این رقم در میان افراد کمی یا تا حدی امیدوار و افراد بسیار امیدوار، هر دو ۴۴ درصد بود. جست‌وجوی اطلاعات سیاسی و امضای دادخواست از جمله فعالیت‌هایی بود که در گروه کاملاً ناامید بیش‌تر دیده شد.

از نظر جغرافیایی نیز تفاوت‌هایی وجود داشت. حدود ۲۵ درصد ساکنان مناطق پرری گفته‌اند اصلاً به نحوه‌ی عملکرد دموکراسی امیدوار نیستند، درحالی‌که این رقم در کبک حدود نه درصد بوده است. افراد ساکن مناطق خارج از کلان‌شهرهای سرشماری‌شده نیز بیش‌تر از ساکنان کلان‌شهرها چنین دیدگاهی داشته‌اند.

این گزارش همچنین تفاوت‌هایی را میان گروه‌های مهاجر نشان می‌دهد. مهاجران تازه‌وارد و افراد دارای اقامت موقت نسبت به مهاجران باسابقه، کم‌تر گفته‌اند که اصلاً به آینده‌ی دموکراسی امیدوار نیستند. در عین حال، مهاجران باسابقه بیش‌تر از افراد غیرمهاجر «بسیار امیدوار» بوده‌اند.