تحریریهی مداد | سهشنبه ۱۷ نوامبر ۲۰۲۶
به گزارش ICI، هزینهی خدمات سلامت در کانادا در سال ۲۰۲۶ به رقم بیسابقهی ۴۳۳ میلیارد دلار یعنی بهطورمتوسط ۱۰ هزار و ۳۹۸ دلار به ازای هر نفر خواهد رسید.
با وجود افزایش ۴/۸ درصدی بودجه نسبت به سال گذشته، بسیاری از بیماران همچنان با صفهای طولانی انتظار، بیمارستانهای شلوغ و دشواری دسترسی به پزشک خانواده روبهرو هستند. این وضعیت پرسشی مهم را مطرح میکند: آیا مشکل نظام سلامت کانادا کمبود بودجه است یا نحوهی هزینهکرد منابع؟
طبق گزارش تازهی مؤسسهی اطلاعات سلامت کانادا (CIHI)، هزینههای سلامت در سال جاری به بالاترین سطح خود میرسد. این مؤسسه پیشبینی کرده هزینهی سرانهی سلامت نیز برای نخستین بار پس از همهگیری کووید۱۹ از اوج قبلی خود در سال ۲۰۲۱ فراتر برود.
البته رقم ۱۰ هزار و ۳۹۸ دلار به معنای آن نیست که هر شهروند کانادایی این مبلغ را از محل مالیات پرداخت میکند. این رقم میانگین کل هزینههای سلامت از منابع دولتی و خصوصی است که از طریق پوشش بیمه یا مستقیماً از جیب بیماران پرداخت میشود.
بودجهی سلامت کانادا در مقایسه با کشورهای دیگر
مقایسهی بینالمللی نشان میدهد کانادا از نظر سهم هزینههای سلامت از تولید ناخالص داخلی، جزء کشورهای پرهزینه محسوب میشود.
بر اساس دادههای سال ۲۰۲۴، آخرین آمار قابلمقایسهی بینالمللی، کانادا ۱۱/۵ درصد از تولید ناخالص داخلی خود را به سلامت اختصاص داده درحالیکه میانگین کشورهای عضو سازمان همکاری و توسعهی اقتصادی (OECD) برابر با ۹/۳ درصد بوده است.
جیسون ساترلند (Jason Sutherland)، مدیر مرکز پژوهش خدمات و سیاستهای سلامت معتقد است افزایش بودجه بهتنهایی نمیتواند مشکلات بیماران را برطرف کند و بدون تغییرات اساسی در سازماندهی و نحوهی ارائهی خدمات درمانی، هزینههای بیشتر لزوماً به بهبود محسوس وضعیت بیماران منجر نخواهد شد.
در مقابل، سارا آلین (Sara Allin)، دانشیار مؤسسهی سیاستگذاری، مدیریت و ارزیابی سلامت دانشگاه تورنتو میگوید کانادا در شاخصهایی مانند امید به زندگی و نرخ واکسیناسیون عملکرد نسبتاً خوبی دارد، اما در دسترسی به خدمات درمانی و هماهنگی میان بخشهای مختلف نظام سلامت با مشکلات جدی روبهروست و باید بررسی کرد کشورهای دیگر با بودجههای مشابه چه خدماتی ارائه میدهند.
بودجهی سلامت کجا هزینه میشوند؟
بر اساس گزارش مؤسسهی اطلاعات سلامت کانادا، هزینههای بخش دولتی در سال ۲۰۲۶ بیش از پنج میلیارد دلار فراتر از مبالغی افزایش پیدا میکند که صرفاً برای جبران تورم و تغییرات جمعیتی لازم است. این افزایش میتواند نشانهای از سرمایهگذاری بیشتر دولتها در ظرفیت درمانی، فناوریهای جدید و بهبود شیوهی ارائهی خدمات باشد.
البته مسئول تحلیل و عملیات هزینههای سلامت این مؤسسه میگوید مشخصکردن اینکه هر بخش از بودجهی اضافی دقیقاً به چه کاری اختصاص یافته و چه نتیجهای داشته، آسان نیست.
یکی از موارد قابلتوجه، افزایش پیشبینیشدهی ۸/۳ درصدی هزینههای مربوط به پزشکان در سال جاری است که از رشد کلی هزینههای سلامت بیشتر است اما دسترسی به مراقبتهای اولیه همچنان یکی از چالشهای اصلی باقی مانده است.
سهم بخش خصوصی در تأمین هزینههای درمان
طبق پیشبینی مؤسسهی اطلاعات سلامت کانادا، در سال ۲۰۲۶ حدود ۷۱/۴ درصد از هزینههای سلامت از منابع دولتی و ۲۸/۶ درصد از منابع خصوصی تأمین خواهد شد.
آلین معتقد است یکی از تفاوتهای مهم کانادا با برخی کشورهای ثروتمند دیگر، سهم کمتر تأمین مالی عمومی در پوشش گستردهی خدمات درمانی است. تأمین مالی عمومی میتواند قدرت دولتها برای مذاکره بر سر قیمتها را افزایش دهد، هزینههای اداری را کاهش دهد و مانع مالی دسترسی بیماران به خدمات ضروری شود.
در کانادا، محدودیت پوشش عمومی باعث میشود افرادی که بیمهی خصوصی مناسبی ندارند، برای برخی خدمات بهویژه دارو و مراقبتهای سلامت روان، هزینههای قابلتوجهی بپردازند. از نظر وی، دولتها بهجای پرداخت صرفاً بر اساس حجم خدمات ارائهشده، بخشی از تأمین مالی را به نتایج قابلاندازهگیری درمان و بهبود وضعیت بیماران مرتبط کنند.
به اعتقاد ساترلند، سرمایهگذاری بیشتر در مراقبتهای خانگی، خدمات حمایتی برای زندگی مستقل و مراکز مراقبت طولانیمدت میتواند از بستریشدن غیرضروری بیماران در بیمارستانها و ازدحام بخشهای اورژانس جلوگیری کند.














Add comment