تحریریهی «مداد»
تحریریهی مداد | یکشنبه سیزدهم سپتامبر ۲۰۲۶
در کارزار انتخاباتی کبک، توقف در یک اغذیهفروشی بینراهی، سفارش پوتین یا گاز زدن یک هاتداگ، صرفاً فرصتی برای غذا خوردن نیست. این لحظههای بهظاهر خودمانی، بخشی از تصویری هستند که نامزدها میکوشند از خود بسازند: سیاستمداری نزدیک به زندگی روزمرهی مردم که غذای آنها را میخورد و میتواند پشت یک میز ساده با رأیدهندگان گفتوگو کند.
به گزارش تلویزیون سیبیسی، تنها چند روز پس از آغاز کارزار انتخابات استانی در استان کبک، روبا غزال (Ruba Ghazal)، سخنگوی کبک سولیدر (QS)، در جریان سفر انتخاباتی خود به روئنـنوراندا (Rouyn-Noranda) به رستوران شِه موراس (Chez Morasse) رفت؛ اغذیهفروشی مشهوری که پوتینهایش شناخته شدهاند.
غزال پیش از نشستن پای میز، با مشتریان گفتوگو کرد و به پرسشهای چند نوجوان دربارهی هزینههای زندگی، مسکن و آموزش پاسخ داد. سپس نخستین لقمهی پوتین را امتحان کرد و رضایت خود را از طعم آن نشان داد.
یک روز بعد، کریستین فرشت (Christine Fréchette)، رهبر ائتلاف آینده کبک (CAQ)، در اسنکبار تیوی (Ti-Oui) در سنریمون (Saint-Raymond) حاضر شد. او پس از گفتوگو با مشتریان، به پشت پیشخوان رفت و در سرو پوتین کمک کرد.
اریک دوهِم (Éric Duhaime)، رهبر حزب محافظهکار کبک (PCQ)، نیز در مونمانی (Montmagny) برنامهی مشابهی داشت.
♦️پوتین بهعنوان ابزار سیاسی
این توقفها معمولاً آنقدر که به نظر میرسند اتفاقی نیستند. تیمهای انتخاباتی، محل توقف رهبران را با توجه به حوزههای هدف، فرصت ملاقات با رأیدهندگان و البته کیفیت عکسها و ویدئوهایی که میتوان در آن محل تهیه کرد، انتخاب میکنند.
پوتین و اغذیهفروشیهای کوچک کنار جاده، جایگاه ویژهای در فرهنگ عمومی کبک دارند. حضور یک رهبر سیاسی در چنین فضایی به او اجازه میدهد برای مدتی از پشت تریبون و فضای رسمی کارزار فاصله بگیرد و یک پیام ساده منتقل کند: «من هم یکی از شما هستم.»
شارلـالکساندر تئوره (Charles-Alexandre Théorêt)، نویسندهی کتاب «پوتین لعنتی!» و ستوننویس حوزهی غذا، کارزار انتخاباتی را نوعی «عملیات جلبنظر» توصیف میکند؛ عملیاتی که در آن، غذا میتواند فاصلهی ظاهری میان سیاستمدار و رأیدهنده را کمتر کند.
♦️از هاتداگ بوراسا تا پیتزای پالییِو
این سنت سیاسی تازه نیست. در سال ۱۹۷۵، تصویری از روبر بوراسا (Robert Bourassa)، نخستوزیر وقت کبک، روی جلد نسخهی فرانسوی مجلهی مکلینز (Maclean’s) منتشر شد که او را در حال خوردن یک هاتداگ بسیار بلند نشان میداد.
قرار بود این عکس، چهرهای عادیتر و مردمیتر از بوراسا بسازد؛ اما پیر الیوت ترودو (Pierre Elliott Trudeau) بعدها از همان تصویر برای شوخی با او استفاده کرد. این ماجرا نشان داد یک غذای ساده میتواند هم وسیلهای برای نزدیکشدن به رأیدهندگان باشد و هم به مهمات تبلیغاتی رقبا تبدیل شود.
این خطر هنوز هم وجود دارد. در کارزار انتخابات فدرال ۲۰۲۵، پیر پالییِو (Pierre Poilievre)، رهبر حزب محافظهکار کانادا، هنگام حضور تبلیغاتی در یک پیتزافروشی در وینیپگ (Winnipeg) تلاش کرد پیتزا درست کند؛ اما بخشی از پیتزا از روی پارو سر خورد و مواد آن روی زمین ریخت.
برای هوادارانش، این صحنه میتوانست لحظهای بامزه و انسانی باشد؛ اما برای منتقدان، فرصتی آماده برای تمسخر بود.
♦️حتی صدای پنیر هم سیاسی میشود
در همان انتخابات، مارک کارنی (Mark Carney)، رهبر حزب لیبرال کانادا، در شاوینیگان (Shawinigan) با پرسشی کاملاً کبکی روبهرو شد: پنیر تازهی پوتین زیر دندان چه صدایی میدهد؟
کارنی صدای آن را «اسکویش، اسکویش» توصیف کرد، درحالیکه پاسخ آشناتر برای کبکیها «اسکوئیک، اسکوئیک» یا همان صدای جیرجیر پنیر تازه است.
در ظاهر، تفاوت بزرگی نیست؛ اما به باور تئوره، همین جزئیات کوچک میتوانند نشان دهند یک سیاستمدار تا چه اندازه با فرهنگ جامعهای که برای کسب رأی آن تلاش میکند، آشنایی واقعی دارد.
در انتخابات کبک، بنابراین، بشقاب پوتین گاهی چیزی فراتر از یک غذاست: صحنهی کوچکی از سیاست که نامزدها روی آن تلاش میکنند ثابت کنند نهتنها رأیدهندگان، بلکه فرهنگ و زندگی روزمرهی آنها را نیز میشناسند.
🔴 انتخابات ۲۰۲۶ استان کبک در یک نگاه
روز انتخابات: دوشنبه پنجم اکتبر ۲۰۲۶
امکان رأیدادن زودهنگام: از ۲۵ سپتامبر تا اول اکتبر، بسته به روش و محل رأیگیری
شرایط اصلی: داشتن تابعیت کانادا، دستکم ۱۸ سال سن در روز انتخابات و دستکم شش ماه اقامت در کبک
خبرهای صبحگاهی
Add comment