بسته شدن ناگهانی پل ویکتوریا تا اطلاع ثانوی احتمال نقص فنی در تجهیزات آب‌بند

تحریریه‌ی مداد | جمعه، چهارم سپتامبر ۲۰۲۶

پل فلزی ویکتوریا یکی از مسیرهای ارتباطی مونترال و ساحل جنوبی، عصر امروز به‌دلیل خرابی تجهیزات در محدوده‌ی آب‌بند سن‌لامبر تا اطلاع بعدی به روی تردد خودروها بسته شد و زمان مشخصی برای بازگشایی آن اعلام نشده است.

سامانه‌ی رسمی اطلاع‌رسانی ترافیک و وضعیت جاده‌های دولت کبک (Québec 511) کمی پس از ساعت شش عصر اعلام کرد که این تعطیلی «برای مدتی نامعلوم» ادامه خواهد داشت.

بخش جنوبی پل ویکتوریا ساختار نسبتاً پیچیده‌ای دارد. پل در نزدیکی سن‌لامبر به دو شاخه تقسیم می‌شود و هر شاخه دارای یک پل بالارونده است که امکان عبور کشتی‌ها از کانال سن‌لوران را فراهم می‌کند.

♦️آب‌بند سن‌لامبر چیست؟

آب‌بند سن‌لامبر بخشی از مسیر دریایی سن‌لوران (St. Lawrence Seaway) است؛ شاهراه آبی بزرگی که از طریق رود سن‌لوران، کانال‌ها و مجموعه‌ای از آب‌بندها، اقیانوس اطلس را به دریاچه‌های بزرگ متصل می‌کند.

در دهه‌ی ۱۹۵۰ و هنگام ساخت این مسیر دریایی، یک آب‌بند در بالادست پل ویکتوریا در سن‌لامبر ساخته شد. آب‌بند در واقع محفظه‌ای است که با تغییر سطح آب، کشتی را از یک تراز آب به تراز دیگر منتقل می‌کند.

ساخت این آبراه در سال ۱۹۵۸ تغییر مهمی در پل ویکتوریا ایجاد کرد: برای آن‌که عبور کشتی‌ها باعث توقف دائمی قطارها و خودروها نشود، یک مسیر انحرافی و مجموعه‌ای از پل‌های بالارونده ساخته شد. به این ترتیب، بسته به موقعیت کشتی هنگام ورود یا خروج از آب‌بند، ترافیک می‌تواند از شاخه‌ی مناسب عبور کند.

♦️وضعیت ترافیک

بسته‌شدن ناگهانی پل ویکتوریا احتمالاً فشار بیشتری بر دیگر مسیرهای ارتباطی مونترال و ساحل جنوبی وارد خواهد کرد. با توجه به عملیات عمرانی و محدودیت‌های از پیش برنامه‌ریزی‌شده‌ی این آخرهفته در شبکه‌ی جاده‌ای منطقه، رانندگان بهتر است پیش از حرکت وضعیت مسیرها را در Québec 511 بررسی کنند.

♦️مختصری از تاریخ پل ویکتوریا

پل ویکتوریا یکی از مهم‌ترین سازه‌های تاریخی مونترال است. ساخت آن توسط شرکت راه‌آهن Grand Trunk در سال ۱۸۵۴ آغاز شد و در ۱۸۵۹ به پایان رسید. این سازه نخستین پلی بود که رود سن‌لوران را قطع می‌کرد و مونترال را به سن‌لامبر متصل می‌ساخت. نخستین قطارها در دسامبر ۱۸۵۹ از آن عبور کردند و پل در ۲۵ اوت ۱۸۶۰ توسط شاهزاده ولز، پسر ملکه ویکتوریا و ادوارد هفتم، رسماً افتتاح شد.

پل ویکتوریا در زمان ساخت با طول حدود دو کیلومتر، طولانی‌ترین پل جهان محسوب می‌شد و عظمت پروژه چنان بود که از آن با عنوان «هشتمین شگفتی جهان» یاد می‌کردند.

سازه‌ی اولیه که شکلی تونل‌مانند و از آهن فرفورژه داشت، در پایان قرن نوزدهم با سازه‌ی فولادی جایگزین شد. بعدها مسیرهای عبور خودرو نیز به آن افزوده شدند و با احداث مسیر دریایی سن‌لوران در دهه‌ی ۱۹۵۰، پل‌های بالارونده و مسیر انحرافی سن‌لامبر به مجموعه اضافه شد.

بیش از ۱۶۵ سال پس از عبور نخستین قطار، پل ویکتوریا همچنان برای تردد خودرو و قطار مورد استفاده قرار می‌گیرد و یکی از قدیمی‌ترین زیرساخت‌های حمل‌ونقل فعال منطقه‌ی مونترال است.