ناتوانی مالی کانادایی‌ها به بالاترین رقم در ۱۷ سال گذشته رسید

کانادایی‌ها در سه ماه نخست سال ۲۰۲۶ با بحران بدهی روبرو شده‌اند، به گونه‌ای که تعداد درخواست‌های ناتوانی مالی مصرف‌کنندگان به بالاترین سطح از ابتدای سال ۲۰۰۹ رسیده است.

ناتوانی مالی (insolvency) وضعیتی است که در آن فرد یا شرکت قادر به پرداخت بدهی‌های خود نبوده و می‌تواند برای حل آن درخواست حمایت قانونی تحت قانون ورشکستگی و ناتوانی مالی (Bankruptcy and Insolvency Act) کند.

این وضعیت شامل طیف وسیعی از راه‌حل‌های مالی از جمله بازسازی بدهی یا ورشکستگی کامل است.

به گزارش گلوبال نیوز، بر اساس داده‌های دفتر ناظر کل ورشکستگی، ۳۷ هزار و ۱۲۱ کانادایی در ژانویه، فوریه و مارس امسال درخواست ناتوانی مالی ثبت کرده‌اند.

این آمار به معنای آن است که هر ساعت ۱۷ کانادایی درخواست ناتوانی مالی می‌دهند.

این بالاترین حجم درخواست ناتوانی مالی کانادایی‌ها از سه ماهه نخست ۲۰۰۹ محسوب می‌شود، یعنی زمانی که اقتصاد کانادا در حال مواجهه با پیامدهای رکود بزرگ ۲۰۰۸ بود.

همچنین در مقایسه با سه‌ماهه اول سال ۲۰۲۵، ناتوانی مالی مصرف‌کنندگان ۸.۵ درصد افزایش داشته و نسبت به سه ماه آخر سال گذشته نیز ۶.۵ درصد رشد نشان می‌دهد.

در همین بازه زمانی، هزار و ۲۳۲ کسب‌وکار در کانادا درخواست ناتوانی مالی ثبت کردند. هرچند این رقم نسبت به دوره مشابه ۲۰۲۵ حدود ۷.۵ درصد کاهش داشته، اما در مقایسه با سه ماه آخر سال گذشته ۹.۸ درصد افزایش نشان می‌دهد.

این آمارها در حالی منتشر شده که گزارش اخیر شرکت ترنس‌یونیون (TransUnion) نشان داده کانادایی‌ها سال گذشته بدهی وام مسکن بیشتری به عهده گرفتند و کل بدهی خانوار در همه محصولات اعتباری به ۲.۶ تریلیون دلار در آخرین سه ماهه ۲۰۲۵ رسید.

در همین دوره، نرخ معوقات وام مسکن در کانادا بر اساس گزارش شرکت وام مسکن کانادا (CMHC) به ۰.۲۴ درصد رسیده که بالاترین سطح از پایان ۲۰۲۱ محسوب می‌شود.

این آمارها نشان می‌دهد تعداد بیشتری از کانادایی‌ها به نقطه شکست مالی رسیده‌اند.

یک کارشناس درباره این وضعیت می‌گوید «نگرانی این است که بسیاری از خانوارها در حالی وارد دوره بعدی عدم اطمینان اقتصادی می‌شوند که از قبل بدهی‌هایی دارند که دیگر نمی‌توانند به راحتی مدیریت کنند.»

او تأکید کرد که از دست دادن شغل، ناتوانی از پرداخت برخی بدهی‌ها، افزایش اجاره خانه یا هر هزینه غیرمنتظره می‌تواند برای رساندن فرد به مرحله‌ای که دیگر نمی‌تواند به تنهایی بهبود یابد، کافی باشد.