تحریریهی «مداد»
مطالعهی جدید دانشگاه سایمون فریزر نشان میدهد که نابرابری در مالکیت مسکن در سراسر کانادا در حال گسترش است و نسلهای جوانتر و خانوارهای کم درآمد برای ورود به بازار مسکن یا حفظ جایگاه خود در آن دشواری زیادی دارند.
این پژوهش دادههای سرشماری از سال ۱۹۸۶ تا ۲۰۲۱ را در پنج منطقهی بزرگ شهری کانادا شامل مونترال، تورنتو، کلگری، ادمونتون و ونکوور بررسی کرده است.
یافتههای تحقیق نشان میدهد که درحالیکه مالکیت مسکن در کانادا بین سالهای ۱۹۹۱ تا ۲۰۱۱ بهطورپیوسته بهبود یافت، این روند از آن زمان معکوس شده است. تا سالهای ۲۰۱۶ و ۲۰۲۱، نرخ مالکیت کاهش یافته و بیشتر افراد از طریق وام مسکن اقدام به خرید خانه میکنند.
محققان اعلام کردند که احتمال مالکیت مسکن برای یک خانوار متوسط کانادایی از ۱۹۹۱ تا ۲۰۱۱ بهطورمداوم بهبود یافت، سپس در ۲۰۱۶ و ۲۰۲۱ کاهش یافت. احتمال مالکیت همراه با وام مسکن به شدت افزایش یافته است.
این تغییر روند همزمان با گرایش کانادا به سوی مالیسازی مسکن در دههی ۱۹۹۰ اتفاق افتاده است. با کاهش حمایت فدرال از مسکن اجتماعی، دولت شرکت مسکن و وام مسکن کانادا را تجاریسازی کرد و برنامههای اوراقبهادار وام مسکن را گسترش داد.
با وجود اینکه تسهیل شرایط دریافت وام مسکن، مالکیت را برای برخی در دسترستر کرد، اما برای همه یکسان عمل نکرد. بسیاری از خانوارهای کم درآمد، کارگران پارهوقت و کاناداییهای اقلیت نژادی همچنان با موانعی در دسترسی به اعتبار یا تضمین وام مواجه هستند.
تحقیق بر شکاف نسلی در مالکیت مسکن تاکید دارد. درحالیکه همهی گروههای سنی تا ۲۰۲۱ بهبودی داشتند، افراد زیر ۴۵ سال، بهویژه نسل هزاره و نسل Z، کاهش مداوم نرخ مالکیت را تجربه کردهاند.
بین سالهای ۱۹۸۶ و ۲۰۲۱، سهم صاحبان مسکن ۵۵ تا ۶۴ ساله که وام مسکن دارند از ۲۴ درصد به ۴۰ درصد افزایش یافت. برای گروه سنی ۶۵ تا ۷۴ ساله نیز این نرخ از ۱۰ درصد به ۲۶ درصد رسیده است.
هزینههای مسکن برای صاحبان مسکن با وام در ۵۰ درصد پایین جامعه ۲۵ درصد سریعتر از درآمدشان افزایش یافته، در مقایسه با تنها پنج درصد برای خانوارهای پردرآمد.
برگرفته از کانال اخبار املاک مونترال: @Montrealrealestatenews
تبلیغات: امیر سام، مشاور املاک در مونترال و حومه
تلفن مشاوره: 5147022309
این مطلب ابتدا با این لینک در کانال تلگرامی «مداد» منتشر شد.
