تحریریهی مداد | شنبه ۱۰ اکتبر ۲۰۲۶
به گزارش Global، یک گزارش تازه در کانادا نشان میدهد از هر سه جوان شرکتکننده در یک نظرسنجی، یک نفر دستکم ماهی یک بار از ابزارهای هوش مصنوعی مولد برای حمایت از سلامت روان خود استفاده میکند.
این پژوهش که سازمان سلامت روان جوانان جک (Jack.org) روز جمعه منتشر کرد، نشان میدهد بسیاری از جوانان برای مدیریت روابط شخصی، مشکلات تحصیلی و یادگیری روشهای مراقبت از خود به چتباتها مراجعه میکنند.
بر اساس نتایج این نظرسنجی، نزدیک به نیمی از جوانانی که از هوش مصنوعی برای سلامت روان کمک میگیرند، این موضوع را با هیچکس در میان نگذاشتهاند.
حدود سهپنجم کاربران نیز گفتهاند برای کنار آمدن با موقعیتهای مشخص، بهویژه مسائل مربوط به دوستیها، روابط عاطفی و مناسبات خانوادگی، از این ابزارها استفاده میکنند.
در میان پاسخدهندگان، ۴۱ درصد هوش مصنوعی را ابزاری مشابه موتور جستوجویی مانند گوگل میدانند. حدود ۱۸ درصد از آن برای ثبت و مرتبکردن افکارشان، شبیه یک دفتر خاطرات شخصی، استفاده میکنند.
برای ۱۱ درصد نیز تجربهی گفتوگو با هوش مصنوعی شبیه صحبت با فردی واقعی است که آنها را درک میکند؛ ۱۱ درصد دیگر هم نمیدانند چگونه تجربهی خود را توصیف کنند.
مایکل بریتویت (Michael Braithwaite)، مدیرعامل سازمان جک تأکید کرده است که برای حمایت از جوانان باید شناخت بیشتری از تأثیر این فناوریها به دست آورد و فضایی فراهم کرد تا آنها بتوانند بدون احساس تنهایی دربارهی تجربههایشان صحبت کنند.
با این حال، متخصصان هشدار میدهند که چتباتها نباید جایگزین درمانگر انسانی شوند. پیتر سلبی (Peter Selby)، پزشک حوزهی درمان اعتیاد و پژوهشگر ارشد مرکز اعتیاد و سلامت روان کانادا (CAMH)میگوید این ابزارها برای حفظ تعامل کاربران طراحی شدهاند و ممکن است بهجای به چالش کشیدن برداشتهای فرد، بیش از اندازه با وی موافقت کنند.
انجمن روانشناسی آمریکا نیز هشدار داده است که استفاده از چتباتها برای دریافت حمایت عاطفی ممکن است برای برخی افراد آسیبپذیر ناامن یا نتیجهی معکوس داشته باشد؛ زیرا تأیید بیچونوچرای رفتارها و برداشتهای کاربر میتواند مانع اصلاح تصمیمهای نادرست یا ترمیم روابط شود.
سلبی در عین حال میگوید استفاده از هوش مصنوعی برای کسب اطلاعات و راهنمایی میتواند مفید باشد، به شرط آنکه با ارتباط انسانی همراه شود.
وی توصیه کرد کاربران یافتههای خود را با فردی قابلاعتماد، مانند دوست، والدین، مشاور مدرسه یا پزشک در میان بگذارند و صحت اطلاعات را بررسی کنند.













