سالمندان کبکی قربانی کمبود نیرو: پاسکاری بین اورژانس و خانه‌ی سالمندان

تحریریه‌ی مداد | چهارشنبه ۱۴ اکتبر ۲۰۲۶

به گزارش TVA Nouvelles، کمبود نیروی متخصص در خانه‌های سالمندان کبک، کار را به جایی رسانده که گاهی برای تعویض پوشک یک سالمند یا بلند کردن او از زمین هم با اورژانس تماس می‌گیرند! در گزارشی تحقیقی، امدادگران کبکی از تبدیل شدن آمبولانس‌ها به «تاکسی پزشکی» مراکز نگهداری سالمندان انتقاد کرده‌اند. به گفته‌ی آن‌ها، انتقال‌های غیرضروری نه‌تنها سالمندان آسیب‌پذیر را ساعت‌ها در راهروهای بیمارستان معطل می‌کند، بلکه آمبولانس‌ها را از مأموریت‌های واقعاً اضطراری بازمی‌دارد و فشار بر اورژانس‌های شلوغ کبک را افزایش می‌دهد.

گروهی از امدادگران کبک می‌گویند مراکز نگهداری سالمندان بارها برای انتقال افراد به اورژانس با آمبولانس تماس می‌گیرند، حتا زمانی که مشکل مطرح‌شده ضرورت پزشکی روشنی ندارد.

به گفته‌ی آن‌ها، کمبود نیروی انسانی و فشار کاری در این مراکز باعث شده است بخشی از مسئولیت مراقبت از سالمندان به خدمات اورژانس و بیمارستان‌ها منتقل شود که به شلوغی بیش‌تر بخش‌های اورژانس دامن می‌زند.

امدادگران مناطق مختلف استان طی مصاحبه‌ای خبری از پدیده‌ای با عنوان «دامپینگ» (Dumping) یاد می‌کنند که برای انتقال سالمندان به بیمارستان در شرایطی به کار رفته که به گفته‌ی امدادگران، رسیدگی در محل می‌توانست کافی باشد.

یکی از امدادگران باسابقه در منطقه‌ی بوس (Beauce)، با حدود ۲۰ سال سابقه‌ی کار گفته است در یکی از موارد مجبور شده سالمندی را به بیمارستان منتقل کند، چون کارکنان مرکز حاضر نبودند پوشک او را عوض کنند.

امدادگران همچنین از تماس‌هایی درباره‌ی بی‌قراری سالمندان، مشاجره‌ی لفظی با کارکنان، درخواست مکرر برای رفتن به دستشویی و زمین خوردن‌هایی سخن گفته‌اند که لزوماً به آسیب جدی منجر نشده‌اند.

یکی از امدادگران منطقه‌ی مونته‌رژی می‌گوید کارکنان بعضی مراکز، وقتی دیگر نمی‌دانند چگونه از عهده‌ی مراقبت از سالمندان برآیند، با آمبولانس تماس می‌گیرند.

یک امدادگر کبک‌سیتی نیز مأموریت خود را در برخی از این موارد به تاکسی خدمات اجتماعی و درمانی تشبیه کرده است.

فردریک ماهو (Frédéric Maheux)، رئیس انجمن کارکنان خدمات پیش‌بیمارستانی و امدادگران منطقه‌ی پایتخت استان، کمبود نیروی متخصص و حجم بالای کار را از عوامل اصلی این وضعیت می‌داند.

به گفته‌ی وی، کارکنان مراکز نگهداری گاهی به دلیل فشار کاری و ناتوانی در مدیریت همه‌ی نیازهای ساکنان، انتقال آن‌ها به بیمارستان را تنها راه پیش رو می‌بینند.

این وضعیت از دو جهت نگران‌کننده است:
•  از یک سو، آمبولانس‌ها و کارکنان اورژانس برای رسیدگی به مواردی درگیر می‌شوند که ممکن است به انتقال بیمار نیاز نداشته باشند
•  از سوی دیگر، سالمندان ناچار به جابه‌جایی و انتظار در محیط بیمارستان می‌شوند

با این حال، تشخیص ضرورت انتقال باید بر اساس وضعیت واقعی سلامت هر فرد انجام شود و نباید صرفاً بر پایه‌ی توصیف اولیه‌ی یک تماس، درباره‌ی نیاز یا بی‌نیازی او به مراقبت پزشکی نتیجه‌گیری کرد.

طبق توضیحات دولت کبک، رسیدن با آمبولانس به معنای دریافت خدمات سریع‌تر نیست؛ اولویت در اورژانس بر اساس شدت وضعیت پزشکی تعیین می‌شود بنابراین، انتقال غیرضروری نه‌تنها منابع آمبولانس را درگیر می‌کند، بلکه لزوماً به معنای رسیدگی سریع‌تر به سالمند نیز نیست.

گزارش امدادگران بار دیگر پرسشی مهم را پیش می‌کشد: وقتی مراکز نگهداری به دلیل کمبود کارکنان از رسیدگی به نیازهای روزمره یا ارزیابی اولیه‌ی مشکلات ساکنان بازمی‌مانند، چه کسی باید پاسخ‌گوی این خلأ باشد؟

پاسخ به این پرسش می‌تواند برای خانواده‌هایی که عزیزان سالمندشان در مراکز نگهداری کبک زندگی می‌کنند، اهمیت مستقیمی داشته باشد.