تحریریهی «مداد»
شهرام یزدانپناه | ۲۴ سپتامبر ۲۰۲۶
در یک صبح بهاری در سال ۲۰۲۰ و در اوج دوران همهگیری کووید۱۹ و وقتی همهی ما نگران، غمگین و سردرگم شده بودیم، جوانی پر انرژی به دفتر مجلهی مداد زنگ زد و از استرس افراد جامعه و بار روانی این ویروس جدید بر افراد مخصوصاً کسانیکه به تنهایی روزهای نخست مهاجرت خود را میگذرانند، گفت و پیشنهاد داد با رعایت همهی موارد بهداشتی جایی در طبیعت برای افراد کامیونیتی کلاس یوگا بگذارد.
او رفتهرفته و با کار بیمنت، جایش را در دل جامعه باز کرد، بزرگ شد و کارهای بزرگتر و جذابتری کرد. گروه پارسمونت را تشکیل داد، تورهای مختلف برگزار کرد و مردم را از راه گردش و طبیعتگردی با شهر، استان و کشور جدیدشان دوست و آشنا کرد.
همه در مونترال این جوان پرانرژی را به نام «سیاوش پارسمونت» میشناسند. ساده، صمیمی، اهل طبیعت و ورزش و عاشق ترتیب دادن برنامههای تفریحی برای آخرهفتههای مونترالیها
اما سیاوش امروز غمگین است!
چون سیاوش دیشب خبر تلخ درگذشت پدرش را از ایران دریافت کرد. خبری که خودش میگوید «نیمی از او را با خود برده است» و«چیزی را برای همیشه در او خاموش کرده است»
ما در مداد، درگذشت پدر «سیاوش» را به او تسلیت میگوییم و برایش آرزوی آرامش داریم.
سیاوش سالهاست که حال دل کامیونیتی را خوش کرده است. در این روزهای سخت و هزاران کیلومتر دور از سرزمین مادری، خانوادهی او باشیم.
Add comment