تحریریهی «مداد»
افزایش بیسابقه هزینههای زندگی و مسکن در کانادا، موج بزرگی از جوانان متخصص را به سمت مهاجرت به کشورهای ارزانتر و گرمسیری سوق داده است. این پدیده که بخش عمدهای از آن به دلیل ماهیت کار آنلاین در آمارهای رسمی ثبت نمیشود، سرمایه انسانی عظیمی را از اقتصاد کانادا خارج میکند.
کوچنشینان دیجیتال یا همان «دیجیتال نومدها» (digital nomads)، افرادی هستند که برای انجام فعالیتهای حرفهای خود تنها به یک لپتاپ و اینترنت پایدار نیاز دارند و به لطف همین انعطافپذیری، زندگی بدون وابستگی به یک مکان ثابت را انتخاب میکنند.
این افراد ترجیح میدهند به جای ماندن در شهرهای گرانقیمت، به کشورهایی سفر و در آنها اقامت کنند که هزینههای زندگی پایینتر، آبوهوای مطلوبتر و کیفیت زندگی بالاتری را با درآمد آنها همخوانی میدهد.
به گزارش گلوب اند میل، سال گذشته رکورد بیسابقهی خروج ۱۲۰ هزار کانادایی ثبت شد که نیمی از آنها جوانان بین ۲۵ تا ۴۵ سال بودند؛ با این حال، کارشناسان معتقدند ابعاد واقعی این بحران بسیار گستردهتر است.
بسیاری از این مهاجران در دسته «مهاجران پنهان» قرار میگیرند؛ یعنی افرادی که همچنان حسابهای بانکی، گذرنامه و اظهارنامههای مالیاتی کانادایی خود را حفظ کردهاند و از نظر سیستمهای آماری، ساکن کانادا محسوب میشوند، اما سالهاست در کشورهای دیگری زندگی میکنند.
نظرسنجیها نشان میدهد نزدیک به ۴۰ درصد از جوانان در استانهای گرانی مثل بریتیشکلمبیا و انتاریو به دلیل قیمتهای نجومی مسکن، جدی به ترک محل زندگی خود فکر میکنند.
در این میان، کشورهایی مانند تایلند، کاستاریکا و اکوادور با ارائه ویزاهای اختصاصی و تسهیلات جذاب، فعالانه در حال جذب این استعدادهای کانادایی هستند.
این فرار (هر چند موقت) مغزها ضربه سنگینی به بهرهوری اقتصادی کانادا در مقایسه با رقبایی چون آمریکا وارد میکند. اگرچه در محافل سیاسی پیشنهادهایی مثل وضع مالیات سنگین ۵۰۰ هزار دلاری برای خروج تحصیلکردهها مطرح شده است.
اما تحلیلگران بر این باورند که چنین اقدامات تنبیهی تنها توهین به نسل جوان است؛ چرا که دولتها باید به جای برخورد با نشانهها، ریشههای اصلی مشکل یعنی عدم تناسب شدید میان درآمدها و هزینههای سرسامآور مسکن را برطرف کنند.
خبرهای صبحگاهی
Add comment