تحریریهی «مداد»
این روزها تب فوتبال سراسر کانادا را فرا گرفته است. خیابانهای ونکوور و تورنتو غرق در رنگ و هیجان شدهاند و همه آمادهاند تا از بزرگترین رویداد ورزشی جهان میزبانی کنند.
اما برای درک اهمیت واقعی جام جهانی ۲۰۲۶ برای کاناداییها، باید به گذشته سفر کنیم؛ به روزهایی که فوتبال در سرزمین پهناور هاکی روی یخ، تنها یک ورزش حاشیهای بود.
مسیر کانادا تا رسیدن به این نقطه، یک داستان حماسی از سقوط، ناامیدی و در نهایت یک تحول باشکوه است.
اولین حضور کانادا در جام جهانی به سال ۱۹۸۶ در مکزیک بازمیگردد. تیمی متشکل از بازیکنانی که اکثرشان در لیگهای داخل سالن بازی میکردند، پا به بزرگترین آوردگاه جهان گذاشتند.
نتیجه قابل پیشبینی بود؛ سه شکست، بدون زدن حتی یک گل و بازگشتی زودهنگام به خانه.
پس از آن، فوتبال کانادا وارد یک دوره تاریک و طولانی ۳۶ ساله شد. در تمام این دههها، رویای جام جهانی برای نسلهای مختلف تنها یک سراب دستنیافتنی بود و تیم ملی مردان اغلب زنگ تفریح غولهای منطقه کونکاکاف محسوب میشد.
اما رنسانس بالاخره از راه رسید. سرمایهگذاریهای بنیادین، تاسیس لیگ برتر کانادا (CPL) و توجه به آکادمیهای حرفهای در باشگاههایی مانند تورنتو افسی و ونکوور وایتکپس، بذر یک نسل طلایی را کاشت.
ناگهان جهان با پدیدههایی مثل «آلفونسو دیویس» و «جاناتان دیوید» روبرو شد؛ ستارههایی که در بالاترین سطح فوتبال اروپا میدرخشیدند و ذهنیت تیم ملی (CanMNT) را از «تلاش برای آبروداری» به «جنگیدن برای پیروزی» تغییر دادند.
صعود مقتدرانه به جام جهانی ۲۰۲۲ قطر، پایان آن طلسم ۳۶ ساله بود. اگرچه کانادا در قطر هم موفق به صعود از گروه خود نشد، اما اولین گل تاریخ خود در جام جهانی را به ثمر رساند و فوتبال شجاعانهای به نمایش گذاشت.
آن مسابقات، در واقع یک اردوی تدارکاتی بزرگ برای هدف اصلی بود: درخشش در جام جهانی ۲۰۲۶.
حالا در ژوئن ۲۰۲۶، کانادا دیگر آن تیم گمنام ۴۰ سال پیش نیست. آنها به عنوان یکی از سه میزبان و با تیمی باتجربهتر، پختهتر و صاحب سبک پا به میدان میگذارند.
تیمی که حمایت دهها هزار هوادار پرشور را در استادیومهای خانگی پشت سر خود میبیند.تحول اساسی فوتبال کانادا اکنون به اوج خود رسیده است.
حالا سرزمینی که زمانی تنها با چوب و دیسک هاکی شناخته میشد، حالا با افتخار به توپ فوتبال خوشآمد میگوید و آماده خلق یک شگفتی بزرگ در خانه است!
Add comment