تحریریهی «مداد»
اگر از برابر ساختمان اوتل-دیو (Hotel-Dieu) مونترال گذر کرده باشید، احتمالا تندیس زنی را دیدهاید که به یک فرد مصدوم کمک میکند. امروز سالگرد آغاز سفر این چهره ماندگار است که با ترک زادگاه خود، زمینه شکلگیری مونترال امروزی را فراهم ساخت.
در ۳۰ مه ۱۶۴۰، «ژان منس» (Jeanne Mance) در سن ۳۴ سالگی تصمیم بزرگی گرفت که نه تنها سرنوشت شخصی او، بلکه جغرافیای سیاسی و اجتماعی آمریکای شمالی را دگرگون ساخت. او شهر زادگاهش «لانگر» (Langres) در شمال شرقی فرانسه را به مقصد ناشناختههای دنیای جدید ترک کرد؛ سفری که بازگشتی برای آن متصور نبود.
عزیمت از فرانسه و سفر اقیانوسی
تصمیم ژان منس برای مهاجرت در دوران حکومت لویی سیزدهم، تصمیمی غیرمعمول و شجاعانه بود. در آن عصر، کمتر زن مجردی بدون وابستگی به کلیسا یا خانواده اقدام به چنین سفر پرمخاطرهای میکرد.
او ابتدا به پاریس رفت تا حمایت مالی انجمنهای خیریه و اشراف فرانسوی، بهویژه بانو «آنژلیک بولیون» را جلب کند. منس پس از تأمین سرمایه اولیه، از بندر «لا روشل» سوار بر کشتی شد. این سفر اقیانوسی سه ماه به طول انجامید و سرانجام در اوت ۱۶۴۱ به خاک «فرانسه نو» رسید.
بنیانگذاری ویلمری (مونترال)
ژان منس به عنوان مأمور مالی و مدیر پروژه، نقش کلیدی در هماهنگی طرحهای انجمن مذهبی نوتردام داشت.
او در بهار سال بعد، یعنی ۱۷ مه ۱۶۴۲، به همراه «پل شومدی دو مِزونُوو» (Sieur de Maisonneuve) و گروهی از مهاجران، مستعمره «ویلماری» را پایهگذاری کرد؛ شهری که امروز آن را با نام مونترال میشناسیم.
منس بلافاصله پس از فرود در ساحل، مدیریت منابع را بر عهده گرفت و اولین بیمارستان شهر یعنی اوتل-دیو (Hotel-Dieu) را تأسیس کرد.
ژان منس به عنوان نخستین پرستار غیرمذهبی در آمریکای شمالی و یکی از بنیانگذاران اصلی مونترال شناخته میشود.
تصمیم تاریخی او در ۳۰ مه ۱۶۴۰ برای خروج از فرانسه، نقطه آغازین زنجیرهای از رویدادها بود که منجر به بقا و رشد یکی از بزرگترین کلانشهرهای فرانسویزبان جهان شد.
توضیح تصویر: سردیس ژان منس در موزه بیمارستانی مونترال
Add comment