تحریریهی «مداد»
هما میرافشار، شاعر و ترانهسرای برجسته و نامآشنای موسیقی ایران، پس از سالها مبارزه با بیماری آلزایمر، در سن ۸۹ سالگی در شهر لسآنجلس چشم از جهان فروبست. او که از پرکارترین ترانهسرایان ایرانی به شمار میرفت، با خلق آثاری جاودانه، نقشی بیبدیل در حافظه شنیداری ایرانیان ایفا کرد.
وی در چهارم اسفندماه ۱۳۱۵ در خانوادهای هنردوست در شهر تهران متولد شد. سرودن شعر را از همان دوران کودکی و مقطع دبستان، با تشویقهای مستمر پدرش که مشوق اصلی او بود، آغاز کرد.
او در دوران جوانی با علی میرافشار ازدواج کرد و نام خانوادگی همسرش را برگزید. این ازدواج پیوند جالبی را نیز در دنیای هنر رقم زد؛ چرا که حمیرا، خواننده سرشناس ایرانی، دخترعموی همسرش بود. این ارتباط خانوادگی به دوستی عمیقی میان هما و حمیرا انجامید و به گفته خود او، جرقه خلق بسیاری از ترانههای ماندگار و همکاریهای هنری موفق این دو با یکدیگر شد.
فعالیت حرفهای هما میرافشار در عرصه موسیقی از اوایل سال ۱۳۴۸ با ترانه «آسمون» که توسط کوروس سرهنگزاده اجرا شد، رسماً آغاز گردید. با این حال، او با سرودن ترانه محبوب «دل میگه دلبر میاد» با صدای مهستی، به شهرت و محبوبیت فراوانی دست یافت و جایگاه خود را در جرگه ترانهسرایان تثبیت کرد.
کارنامه هنری پربار میرافشار سرشار از همکاری با بزرگترین چهرههای موسیقی ایران است.
از شاخصترین و خاطرهانگیزترین سرودههای او میتوان به «گلپونههای وحشی دشت امیدم» (با اجرای اکبر گلپا و ایرج بسطامی)، «یاس پرپر» و «دل من» (داریوش)، «ساغر هستی»، «مینای دل» و «افسانه هستی» (هایده)، «همزبونم باش» (حمیرا)، «دل کوچولو» (مهستی)، «شما» (ابی)، «صبحت بخیر عزیزم» و «عزیز همقسم» (معین)، «لعبت» (شاهرخ)، «دوست دارم» (داوود بهبودی) و «پنجرهها» (شهره و شهرام صولتی) اشاره کرد؛ آثاری که تا همیشه نام او را در تاریخ هنر ایران زنده نگاه خواهند داشت.
Add comment