تحریریهی «مداد»
یادداشت سردبیر
این روزها، پوریا ناظمی، همکار عزیز ما در «مداد» و روزنامهنگار علمی ساکن اتاوا، در تنهایی غربت، عزادار خواهرش است؛ تراژدیای که بسیاری از ما مهاجران، تلخیاش را بارها چشیدهایم.
اما نازیلا، تنها یک خواهر نبود.
نازیلا ناظمی، پژوهشگر و نویسندهای برجسته در حوزهی تاریخ معاصر، تاریخ و تمدنهای باستانی و زبانهای کهن بود. او سالها در مؤسسهی مطالعات تاریخ معاصر ایران بهعنوان کارشناس اسناد و پژوهشگر فعالیت کرد و در کنار آن، برای خوانندگان مجلهی «دانستنیها» چهرهای آشنا بود؛ قلمی که بسیاری از نوجوانان آن سالها را شیفته تاریخ و رمزگشایی از جهان باستان کرد.
از میان آثار او میتوان به «نوروز ایرانیان» و «مردان قاجار (زندگی صدیقالدوله)» اشاره کرد. همچنین در تصحیح و پژوهش نسخ خطی مهمی چون مآثرالسلطانیه، تاریخ ذوالقرنین، رسائل مشروطیت، سیاستنامههای قاجار، روزشمار تاریخ قاجار و تاریخ قاجاریه مشارکت داشت.
پژوهشهای او دربارهی اسطورههای شرقی و باورهای کهن، سرانجام به کتاب نجوم ایرانی انجامید؛ اثری که تاریخ ستارهشناسی در ایران را از اسطوره تا امروز روایت میکند.
در پایان، حتا خاموشی نیز نتوانست پیوند جاودانهی او با دانش و پژوهش را قطع کند. بنا بر وصیتش، پیکر او برای آموزش و تحقیق به دانشکدهی پزشکی دانشگاه تهران اهدا شده است؛ آخرین خدمت یک پژوهشگر روشنضمیر.
روانش مینوی.
ما در مداد، در غم سنگین پوریا شریک هستیم و برای او صبوری و توانِ گذر از این فقدان جانکاه آرزو میکنیم.
امروز، ما نیز سوگوار خواهر خود هستیم.
شهرام یزدانپناه
مونترال، دوم دسامبر ۲۰۲۵
یادداشت پوریا در وصف خواهرش را در وبسایت «پوریا ناظمی» بخوانید.
این مطلب ابتدا با این لینک در کانال تلگرامی «مداد» منتشر شد.
