تحریریهی «مداد»
روز گذشته شاهزاده رضا پهلوی در تازهترین پیام ویدئویی خود، با اشاره به آتشسوزی گسترده در جنگلهای هیرکانی و دهها بحران محیطزیستی و اقتصادی دیگر، تأکید کرد که جمهوریاسلامی «هیچ اراده و دلسوزیای برای حفظ ایران ندارد» و اولویت اصلیاش «حمایت از نیروهای نیابتی و گروههای تروریستی منطقهای» است.
او این سخنان را در حالی بیان کرد که تازهترین آمارها نشان میدهد ۴۶ هزار هکتار از اراضی طبیعی ایران از ابتدای سال ۱۴۰۴ در آتشسوزیها از بین رفته است.
او با اشاره مستقیم به تخریب جنگلها، رودخانهها و دریاها، گفت بیتفاوتی مقامهای حکومتی در برابر این فجایع «نهفقط نشانهی بیکفایتی و فساد نهادینهشده است، بلکه نشان میدهد این نظام اساساً بقای ایران برایش اهمیت ندارد.»
شاهزاده رضا پهلوی در این پیام تصریح کرد:
«مسئله فقط بیکفایتی نیست. این نظام هیچ دلسوزی برای کشور ندارد؛ مهم نیست ایران بماند، خشک شود یا در آتش بسوزد. ثروت ملت صرف تروریسم منطقهای و نیروهای نیابتی میشود.»
او از تلاش نیروهای داوطلب و فعالان محیطزیست که برای مهار آتشسوزی جنگلهای شمال از جان مایه گذاشتهاند قدردانی کرد و گفت این فداکاریها «بر خلاف بیاعتنایی حکومت»، نشانهای از «عشق مردم به سرزمینشان» است.
شاهزاده رضا پهلوی بخش دیگری از پیام خود را به نقد جریانهای اصلاحطلب داخل نظام اختصاص داد. او گفت: «سبز و بنفش، موسوی و روحانی و باقی بازیهای اصلاحطلبی هیچگاه به تغییر بنیادین منجر نشده و نخواهد شد.»
به گفته او، نسل جوان ایران، بهویژه نسل «زد»، این واقعیت را دریافته و با شعارهای صریح علیه دیکتاتوری «پایان این بازی» را اعلام کرده است.
▪️ فراخوان برای سازماندهی و شبکهسازی مقاومتی
شاهزاده رضا پهلوی در بخشی از پیام خود، گفت «آرزو و انتظار» کافی نیست و نجات ایران باید «مقدم بر هر انگیزهی دیگری» قرار گیرد. پیام اصلی او به مردم چنین بود:
«بدانید تنها نیستید. این مقاومت شماست که نظام را به ترس انداخته است. بگذارید آنها از شما بترسند، نه شما از آنها.»
شاهزاده پهلوی از ایرانیان خواست برای دستیابی به «پیروزی نهایی»، شبکههای هماهنگ و مقاومتی ایجاد کنند و با شناخت یکدیگر، مسیر عملگرایانهتری در پیش بگیرند.
▪️آتشسوزی بزرگ جنگل هیرکانی
آتشسوزی بزرگ جنگل هیرکانی — ثبتشده در میراث طبیعی یونسکو — از حدود ۲۰ روز پیش آغاز شد. مقامهای محلی ابتدا تلاش کردند موضوع را کوچک جلوه دهند، اما شواهد میدانی چیز دیگری را نشان میداد.
در ساعات نخست، هشدارهای اهالی جدی گرفته نشد و همین تعلل، شعلهها را به سرعت به ارتفاعات ۱۴۰۰ تا ۱۸۰۰ متری رساند؛ مناطقی صعبالعبور که دسترسی زمینی و هوایی به آنها بسیار دشوار است. فعالان محلی میگویند نبودِ تجهیزات مناسب و تأخیر در واکنش اولیه، شرایط را به بحرانی بیسابقه تبدیل کرده است.
تنها هواپیمای سنگین اعزامشده — یک ایلوشین — به دلیل ناتوانی در برداشت آب از دریا مجبور بود برای هر بار آبگیری تا تهران رفتوبرگشت کند؛ مشکلی که عملاً اثربخشی عملیات را بسیار پایین آورد. چند بالگرد نیز به دریا رفتند اما به گفتهی ساکنان، تأثیر چشمگیری نداشتند.
در این روزها در جنگل هیرکانی چه گذشت؟ چه شد که آتش این میزان گسترش یافت و طولانی شد؟ و اگر در نهایت مردم عادی به میدان نیامده بودند، این آتش مهیب قرار بود چگونه کنترل شود؟ چرا بودجهی مملکت به جای توسعهی خدمات اضطراری صرف غره و لبنان و نیروهای نیابتی میشود؟
این مطلب ابتدا با این لینک در کانال تلگرامی «مداد» منتشر شد.
