تحریریهی «مداد»
روز ملی «حقیقت و آشتی» که در برخی از استانهای کانادا یک روز تعطیلی رسمی است، از چند سال پیش و پس از کشف قبرهای بی نام و نشان کودکان بومی در کنار مدارس شبانهروزی، جایگزین روز غیررسمی «پیراهن نارنجی» شد.
از سال ۲۰۱۳، روز سیام سپتامبر به یاد یک تکه لباس که در روز اول ورود به مدرسه شبانهروزی از تن یکی از کودکان بومی در آورده شده، به صورت غیررسمی روز «پیراهن نارنجی» نام گرفته بود.
امروز و در روز ملی «حقیقت و آشتی»، کاناداییها با نگاهی به گذشتهی غیرقابل افتخار خود در راهاندازی مدارس شبانهروزی که منجر به اضمحلال فرهنگی بومیان این کشور شد و به یاد هزاران کودکی که در این مدارس مردند یا مورد آزار روحی، جسمی و جنسی قرار گرفتند، تأمل میکنند.
مدارس شبانهروزی در سال ۱۸۸۳ به منظور اتحاد فرهنگی و یکپارچگی کشور تازه شکل گرفتهی کانادا توسط جان ای مکدونالد، اولین نخستوزیر کشور پیشنهاد شد. برخی از این مدارس که نتیجه قانونی به نام Indian Act بود تا سال ۱۹۹۶ همچنان پابرجا بودند.
طبق این قانون و طی بیش از یکصد سال، دهها هزار کودک بومی از خانوادهی خود جدا و در مدارس شبانهروزی نگهداری شدند. در این مدارس کودکان بومی را مجبور میکردند زبانمادری، باورها، فرهنگ، لباس و غذای سنتی خود را فراموش کرده و طبق فرهنگ کلیسای کاتولیک زندگی کنند.
تخلف از این سبک زندگی تنبیهات سختی در پی داشت که جان خیلی از کودکان را گرفت و برخی را نیز به جنون کشاند. روح آزاد بسیاری از آن کودکان هیچگاه نتوانست این درجه از حقارت و تهی شدن را قبول کند.
در سال ۲۰۰۸، استیون هارپر، نخستوزیر وقت کانادا به نمایندگی از دولت کانادا رسماً از بومیان به دلیل ایجاد مدارس شبانهروزی عذرخواهی کرد.
اما تابستان ۲۰۲۱ و پیدا شدن صدها قبر بینامونشان از کودکان بومی در نزدیکی مدارس ویژهی آنها یک بار دیگر، داستان رنج بومیان را جهانی کرد. کار به جایی رسید که تابستان یک سال بعد، رهبر کاتولیکهای جهان به اینجا سفر کرد تا شخصاً از بومیان کانادا بابت رفتارهای کلیسا در راهبری این مدارس، عذرخواهی کند.
این مطلب ابتدا با این لینک در کانال تلگرامی «مداد» منتشر شد.
