تحریریه «مداد»
به گزارش Journal de Montreal، در آستانهی روز اول ژوئیه، خیابانها پر از جنبوجوشاند، کامیونهای اسبابکشی یکییکی ظاهر میشوند و لوازم خانگی با گاریهای زنگزده جابهجا میشوند، صحنهای آشنا و بهتمامی کبکی که طی دههها به سنتی تابستانی تبدیل شده اما این سنت در حال از بین رفتن است!
کبکیها کمتر از گذشته اسبابکشی میکنند و وقتی هم جابهجا میشوند، دیگر خبری از رؤیابافی نیست.
در سال ۲۰۲۳ تنها ۷/۸ درصد از ساکنان کبک آدرس خود را تغییر دادند، درحالیکه این رقم در سال ۲۰۱۹، ۱۰/۳ درصد بود. در عرض چهار سال، تحرک مسکونی بهطرزچشمگیری کاهش داشته بهطوریکه آن «والس بزرگ جعبههای مقوایی» به آهستگی از حرکت میایستد.
دلیل این مسئله این است که این روزها اسبابکشی به مسئلهای لوکس تبدیل شده و ماندن در خانه، دیگر انتخاب نیست، بلکه تنها گزینهی ممکن است.
آیا بهتر است صاحبخانه باشیم یا مستأجر؟ تصمیمی که زمانی شخصی بود، اکنون به دغدغهای پیچیده بدل شده است. در هر دو حالت، چه صاحبخانه باشیم و چه مستأجر باید کمربندها را سفت کنیم.
در مونترال، متوسط اجارهبهای ماهانه به حدود دو هزار دلار رسیده است. این رقم در تورنتو دو هزار و ۶۰۰ دلار و ونکوور دو هزار و۸۰۰ دلار است. این قیمتها دیگر با واقعیت درآمدها همخوانی ندارند. یک جوان شاغل ممکن است نیمی از درآمد خود را صرف مسکن کند.
البته باید اذعان داشت که رؤیای خانهدار شدن همچنان زنده، مقاوم و انعطافناپذیر است.
بر اساس یک مطالعه، ۶۵ درصد از مستأجران کبک همچنان میخواهند خانه بخرند. یک نفر از هر چهار نفر امیدوار است که طی پنج سال آینده صاحبخانه شود. اما فاصلهی میان رؤیا و واقعیت روزبهروز بیشتر میشود.
یک ملک ۲۳۵ هزار دلاری که روی کاغذ ارزان به نظر میرسد، در عمل بیش از دو هزار و ۵۰۰ دلار (با احتساب وام، مالیات و نگهداری) در ماه هزینه دارد.
نشنال بانک، هزینهی سالانه چنین ملکی را نزدیک به ۳۱ هزار دلار برآورد کرده است. البته اگر بتوان چنین خانهای پیدا کرد چون موجودی مسکن در حال کاهش است.
طبق دادهها در ماه مه ۲۰۱۹، بیش از ۶۰ هزار ملک در کبک برای فروش عرضه شده بود که در حال حاضر کمتر از ۳۸ هزار واحد باقی ماندهاند.
از زمان همهگیری، شهرهای بزرگ در حال از دست دادن جمعیت خود هستند. مونترال در سال ۲۰۲۰، حدود ۴۰ هزار نفر از ساکنانش را از دست داد که به شربروک، کبکسیتی، تروا-ریوییر و بهویژه شهرهای کوچکتر نقل مکان کردهاند.
این جابهجایی فقط یک واکنش موقتی به همهگیری نبوده، بلکه یک روند واقعی و پایدار است چراکه فرصتهای شغلی در این مناطق خوب است. دانشگاهها در حال گسترش شعبههای منطقهای بوده و دورکاری ممکن شده و چون زندگی در آن مناطق گاهی ارزانتر است.
نکتهی مهم این است که اسبابکشی حتا در مناطق کوچکتر هم به دلیل عدموجود مسکن کافی در حال افول است. سازندگان از پس تقاضا برنمیآیند. صدور مجوزها به کندی پیش رفته و پروژههای ساختمانی زیاد شده، اما همچنان با تقاضای شدید فاصله دارد.
این مطلب ابتدا با این لینک در کانال تلگرامی «مداد» منتشر شد.
