تحریریهی «مداد»
راجر فولی، مرد ۴۹ سالهای با معلولیت شدید، بیش از نه سال است که در بیمارستان علوم بهداشتی لندن (LHSC) در انتاریو، بستری است و از مرخص شدن امتناع میکند. او از پنج فوریهی ۲۰۱۶ به دلیل بیماری نورودژنراتیو ژنتیکی که حرکت و مراقبت از خود را برایش غیرممکن کرده، در این بیمارستان اقامت دارد.
آقای فولی که قادر به راه رفتن نیست و برای جابهجایی به بالابرهای سقفی وابسته است، نیازی به مراقبتهای پیشرفته بیمارستانی ندارد، اما به دلیل اختلاف با بیمارستان و سیستم بهداشت و درمان انتاریو بر سر نوع مراقبتهای خانگی، همچنان در تخت بیمارستانی باقی مانده است و به خانه یا مرکز مراقبت دائمی نمیرود.
او اکنون به یکی از مصداقهای شناختهشده از بیماران «مسدودکنندهی تخت» تبدیل کرده که تختهای بیمارستانی را اشغال میکنند، درحالیکه میتوانند در جای دیگری تحت مراقبت قرار گیرند.
فولی پیش از بستری شدن، با کمک مراقبان خانگی در آپارتمان قابلدسترسی خود در شمال شرقی لندن زندگی میکرد. او ادعا میکند که مراقبتهای خانگی دریافتیاش ناکافی بوده و به بستری شدنش منجر شده است.
حالا او خواستار بودجهای برای استخدام مراقبان خانگی انتخابی خود است، یعنی چیزی که در سیستم عمومی انتاریو غیرمعمول است و تنها در موارد نادری مانند کودکان با نیازهای پزشکی پیچیده یا بزرگسالان با آسیبهای مغزی اکتسابی ارائه میشود.
این خواسته او را در مرکز یک نبرد حقوقی طولانی با بیمارستان و مقامات بهداشت و درمان استان انتاریو قرار داده که کارشناسان آن را «بنبست سهجانبه» مینامند.
فولی که همچنان اجاره آپارتمانش را میپردازد، آرزو دارد به خانه بازگردد و از انتقال به مراکز مراقبت طولانیمدت امتناع میورزد. او میگوید: «من هنوز جوانم و میخواهم بخشی از جامعه باشم، نه اینکه به دلیل معلولیتم در یک مرکز محبوس شوم.»
در سالهای ۲۰۲۲ و ۲۰۲۳ بیماران «سطح مراقبت جایگزین» ۱۷ درصد از کل روزهای استفاده از تختهای مراقبت حاد در بیمارستانهای کانادا را اشغال کردند.
ماجرای آقای فولی و پروندههای مشابه، یک بار دیگر پرسشهایی جدی دربارهی کارایی نظام دولتی بهداشت و درمان در کانادا را مطرح کرده است
این مطلب ابتدا با این لینک در کانال تلگرامی «مداد» منتشر شد.
