تحریریهی «مداد»
این عکس در یک روز بارانی در تابستان گذشته گرفته شده. زمانیکه خانوادههای قربانیان پرواز #PS752 به مونترال آمدند تا با تجمع در مقابل دفتر ایکائو، خواستار رسیدگی به پروندهی هواپیمای اوکراینی شوند. غیر از خود خانوادهها، چند ده نفر از فعالین سیاسی-اجتماعی هم آمده بودند که به زحمت محوطهی جلوی دانشگاه مکگیل را پر میکردند.
اگر آن روز جمعیتی به بزرگی شنبهی گذشته به خیابانهای مونترال آمده بود، شاید امروز مهسا زنده بود، شاید شروین آزاد بود و شاید دماوند استوارتر!
اما هر کسی دلیلی برای نیامدن داشت: کار، زندگی، سفر به ایران، هوای بارانی و …
آن روز وقتی با حامد مصاحبه میکردم، از او پرسیدم چه توقعی از مردم داری؟ با چشمانی که سنگینی غمش خردم کرد به لنز دوربین خیره شد، سکوت کرد، آه کشید و بعد گفت «همراهی»
از آن روز به خودم قول دادهام که هیچوقت و به هیچ بهانهای این خانوادهها را تنها نگذارم
فردا، سهشنبه، چهارم اکتبر ساعت ۱۱ در اتاوا برای هزارمین روزگرد فاجعهی #PS752 دور هم جمع میشویم.
نکند که حامد اسماعیلیون دوباره تنها بماند!
شهرام یزدانپناه
سردبیر
این مطلب ابتدا با این لینک در کانال تلگرامی «مداد» منتشر شد.
