تحریریهی «مداد»
تظاهرات ۱۵۰ هزارنفری اخیر در تورنتو توجه بسیاری از رسانههای کانادایی و در نتیجه، افکار عمومی را به وقایع اخیر ایران جلب کرد.
در این میان، شبکه سیبیسی به سراغ دو نمایندهی پارلمان رفت تا دیدگاهشان دربارهی رویدادهای ایران را جویا شود.
در گفتگوی ویژهی برنامهی «Power & Politics» این شبکه، علی احساسی، نمایندهی لیبرال از انتاریو، و شوالوی ماجومدار، نمایندهی محافظهکار از آلبرتا، به بررسی ابعاد بحران در ایران و چگونگی واکنش دولت کانادا پرداختند.
این مباحثه که در پی سرکوبهای گسترده و اعتراضات مردمی شکل گرفت، بر لزوم عبور از بیانیههای تشریفاتی و حرکت به سمت اقدامات عملی و ملموس تمرکز داشت.
علی احساسی با اختصاص سهم عمدهای از زمان گفتگو به تشریح مواضع دولت فدرال و تحلیل وضعیت داخلی ایران، بر این باور بود که کانادا در بسیاری از جنبههای تقابل با رژیم ایران، فراتر از متحدان غربی خود عمل کرده است. او معتقد است که مقیاس جنایات اخیر در ایران به حدی بیسابقه بوده که جامعهی جهانی را به واکنشی متفاوت واداشته است. احساسی تأکید کرد که کانادا نخستین کشوری است که قوانین سختگیرانهای برای ممنوعیت ورود تمامی مقامات ارشد رژیم به خاک خود وضع کرده است.
او در بخشی از سخنان خود بر اهمیت حمایت معنوی و سیاسی از معترضان تأکید کرد و گفت: «ایرانیان شجاع باید بدانند که دنیای خارج به همان اندازه نگران است و ما در محکوم کردن این جنایات وحشتناک و نقض حقوق بشر بسیار مقتدر هستیم.» احساسی با اشاره به دادههای آماری، مدعی شد که حدود ۸۰ درصد جمعیت ایران بهطورجدی با نظام فعلی مخالفند و به سمت سکولاریسم و دموکراسی گرایش دارند.
او همچنین بر این نکتهی کلیدی اصرار ورزید که دوران باور به «اصلاحطلبان» در ایران به پایان رسیده و مردم برای فروپاشی این نظام تئوکراتیک متحد شدهاند. از دیدگاه او، استفاده از فناوریهای نوین برای جلوگیری از قطع دسترسی ایرانیان به اینترنت و انجام «عملیاتهای هدفمند» برای تضعیف ساختار قدرت رژیم، باید در اولویت قرار گیرد.
در مقابل، شوالوی ماجومدار از موضع حزب محافظهکار، نوک پیکان انتقادات خود را به سمت سرعت عمل دولت کانادا نشانه رفت. او مدعی شد که دولت لیبرال درک درستی از فوریت شرایط ندارد و باید اقدامات تهاجمیتری را در دستور کار قرار دهد. ماجومدار خواستار تحریم مستقیم رهبر جمهوریاسلامی و پاکسازی کامل خاک کانادا از حضور عوامل سپاه پاسداران شد. او به موضوع «سرکوب فراملی» اشاره کرد و گفت که حتا در خاک کانادا، فعالان ایرانی به دلیل نفوذ عوامل رژیم و همکاری آنها با گروههای تبهکار، امنیت جانی ندارند.
ماجومدار با اشاره به تاریخچهی ۴۷ ساله رژیم، آن را یک «دیکتاتوری نظامی-مذهبی اشغالگر» نامید و تأکید کرد که کانادا باید به جای سیاستهای عادیسازی، به سمت تقابل مستقیم حرکت کند.
او با انتقاد از رویکردهای دیپلماتیک گذشته، اظهار داشت: «ما باید به این دروغ پایان دهیم که میان فعالیتهای هستهای، تروریسم و سرکوب داخلی تفاوتی وجود دارد؛ همهی اینها به یک رژیم واحد متصل هستند.» او معتقد است که کانادا باید از هماکنون برای حمایت از یک ساختار انتقالی و بازسازی تمدن ایران پس از سقوط رژیم، با متحدان خود در سازمان ملل همکاری کند و ابزارهای لازم را برای شناسایی و اخراج عوامل نفوذی در اختیار نهادهای امنیتی قرار دهد.
در نهایت، هر دو نماینده بر این موضوع اتفاق نظر داشتند که مردم ایران به دنبال تغییری بنیادین هستند و کانادا وظیفه دارد با استفاده از تمامی ابزارهای تکنولوژیک و سیاسی، مانع از فرو رفتن ایران در «پردهی تاریکی» و سکوت بینالمللی شود.
