تحریریه «مداد»
به گزارش The Globe & Mail، روستای سن-کغوا (Sainte-Croix) بر فراز کرانهی جنوبی رودخانهی سنلوران و نهچندان دور از کبکسیتی، زمینی حاصلخیز که نامش را از «عید صلیب مقدس»، نماد رستگاری در مسیحیت گرفته قرار دارد.
شرکت ساوت شور فرنیچر (South Shore Furniture) متعلق به خانوادهی لافلام (Laflamme) و کارخانهی گستردهی آن از سال ۱۹۴۰ ستون اصلی این جامعه بوده که هم شغلهای خوب فراهم کرده و هم پشتوانهی اجتماعی بوده است.
با اعمال تعرفههای ایالاتمتحده و تشدید تنشهای تجارت جهانی، فشار بیسابقهای بر این شرکت وارد شده بهطوریکه با شرکای تجاری نگران و اختلال در زنجیرههای تأمین، دسترسی به بازارش را پرهزینهتر کرده است. در نتیجه، تولیدکنندگان آسیایی کالاهای خود را با حجم بیشتر به بازارهایی با محدودیت کمتر، مانند کانادا سرازیر میکنند.
این فشارها پیشتر تولیدکنندگان داخلی دیگر را آسیب زده بهطوریکه شرکت صنایع دورل (Dorel) در کبک و شرکت تولیدی پرپک (Prepac) در بریتیشکلمبیا امسال تولید مبلمان در کانادا را متوقف کردند و ضرورت بازآرایی عملیات را دلیل آن دانستند. حالا نوبت ساوت شور یکی از آخرین تولیدکنندگان این صنعت شده است.
امروز حجم تولید این شرکت به نصفِ میزان ۱۸ ماه پیش رسیده است. صدها نفر از کارکنان برای بقا تعدیل شدهاند که شوکی بزرگ برای کارگران و ساکنان محلی بود.
به گفتهی ژان لافلام (Jean Laflamme)، رئیس هیئتمدیره و مدیرعامل شرکت ساوت شور، دامپینگ (Dumping) تولیدکنندگان مبلمان از چین و ویتنام بیوقفه ادامه دارد و دولت کانادا هنوز شدت بحران را درک نکرده است.
دامپینگ به این معناست که تولیدکنندگان مبلمان یک کشور محصولات خود را با قیمتهای غیرمنصفانه و بسیار پایین وارد بازار کشوری خارجی کند با هدف اینکه تولیدکنندگان داخلی آن کشور را از رقابت و بازار بیرون کند.
اوژن لافلام (Eugène Laflamme)، پدر ژان و بنیانگذار این شرکت ساوت شور فرنیچر در سالهای نخست جنگ جهانی دوم و پس از آنکه شغلش را بهعنوان روزنامهنگار از دست داد، یک شرکت کوچک اسباببازیسازی در حومهی کبکسیتی راهاندازی کرد.
وی پس از رونق کسبوکارش، با دو هزار دلار وامی که از عمویش گرفت، یک ارهخانه در سن-کغوا خرید تا کسبوکارش گسترش دهد.
پس از جنگ، با افزایش سطح زندگی، تقاضا برای مبلمان به سرعت بالا رفت. خریداران فروشگاههای بزرگ کانادا مانند دِ بِی و ایتنز در سراسر کشور بهدنبال کالا میگشتند و لافلام آن را تأمین میکرد. این شرکت، ستهای آشپزخانه، صندلی و میزها را ۱۳ کیلومتر تا ایستگاه قطار لوریه-استیشن میبرد تا سفارشها را ارسال کند.
این کارخانه دوبار بهطورکامل سوخت و هر دو بار مردم روستا با ابزار و نیروی کار برای بازسازی کمک کردند.
با شکوفایی ساوت شور، جمعیت رشد کرد و شرکت توسعه یافت و دو رقیب را خرید سپس با تغییر مدل کسبوکار، تولید مبلمان آمادهی مونتاژ را برای نخستین بار در کانادا آغاز کرد.
در سال ۲۰۰۴ نخستین سفارش اینترنتی خود را با تحویل مستقیم ارسال کرد و امروز علاوه بر فروش در وبسایت خود، در پلتفرمهایی مانند ویفر و والمارت نیز حضور دارد.
نام ساوت شور بعدها و پس از تغییر برند جا افتاد درحالیکه پیشتر به آن لافلام یا کارخانهی لافلام میگفتند.
اما در حال حاضر مسیر تغییر کرده است. شرکت ساوت شور در ۱۸ ماه گذشته دوبار، یکی در پاییز ۲۰۲۴ و بار دیگر فوریهی امسال نیروی کار خود از مدیران ارشد تا کارگران کارخانه حتا با دههها سابقه را کاهش داد.
با این همه، زندگی در سن-کغوا ادامه دارد. سال گذشته، رکورد ساختوساز و فروش مسکن در شهر ثبت شد و شهردار استفان دیون انتظار دارد طی پنج سال آینده با ساخت واحدهای بیشتر، هزار نفر به جمعیت افزوده شود.
این روستا به خوابگاهِ کبکسیتی و لوی که ملک گرانتر است، تبدیل میشود. دیون میگوید سن-کغوا برای خانوادهها مقرونبهصرفه است و زیرساختهای باکیفیتی مانند مدرسه، پارک و سالن ورزشی دارد.
در اوج چند سال پیش، کارخانهی سن-کغوا پر رونق بود و همراه با واحد کواتیکوک آنقدر مبلمان تولید میکرد که جا کم میآوردند و مازاد را در محوطهها و ونها نگه میداشتند. امروز آن شور جای خود را به بقا داده است. موجودی انبار بهشدت کاهش یافته تا جریان نقدی بهتر شود و فضاهای خالی بزرگی روی کف کارخانه پدید آمده است.
در بخشهای اداری، ردیفهای زیادی از کیوبیکلها خالی ماندهاند. تعداد کارکنان شرکت در کانادا از حدود ۵۰۰ نفر به کمتر از ۲۰۰ نفر رسیده است.
تحریریهی «مداد»
خبرهای صبحگاهی
