تحریریهی «مداد»
امروز ۲۴ دسامبر است؛ روزی که سرنوشت یکی از معروفترین نمادهای مونترال در آن رقم خورد.
حتماً شما هم به عنوان یک مونترالی، بارها در مسیرهای مختلف یا هنگام پیادهروی در شب، درخشش صلیب بزرگ بر فراز کوه «مونرویال» را دیدهاید. اما آیا میدانستید که امروز سالگرد رویدادی است که سنگبنای نصب این نماد تاریخی را فراهم کرد؟
در زمستان سال ۱۶۴۲، ساکنان نوپای دهکدهی «ویل-ماری» (Ville-Marie) با بحرانی جدی روبهرو شدند. طغیان آبهای رودخانهی سنلوران به شکلی تهدیدآمیز بالا آمد و امنیت کلونی کوچک آنها را به خطر انداخت.
در ۲۴ دسامبر همان سال، «پل دو شومدی، سور دو مزوننو» (Paul de Chomedey, Sieur de Maisonneuve)، بنیانگذار شهر، در اوج ناامیدی به درگاه مریم مقدس دعا کرد. او عهد بست که اگر شهر از این سیلاب مخرب مصون بماند، به نشانهی شکرگزاری بابت «رفع بلاء»، صلیبی را بر دوش گرفته و آن را بر قله کوه نصب کند.
با فروکش کردن آب، او در ژانویه ۱۶۴۳ به وعدهاش عمل کرد و صلیبی چوبی را بر فراز کوه برافراشت. این اقدام جسورانه، سنتی را آغاز کرد که موجب شد نام این کوه با هویت معنوی شهر گره بخورد.
سالها بعد، برای زنده نگه داشتن این خاطرهی تاریخی، «جامعهی سن-ژان-باتیس» در سال ۱۹۲۴ تصمیم به ساخت بنای فعلی گرفت.
صلیب کنونی که از فولاد ساخته شده، حدود ۳۱.۴ متر ارتفاع دارد و از بیش از ۱۸۰۰ قطعه فلزی تشکیل شده است. این سازه عظیم به سیستم نورپردازی پیشرفتهای مجهز است که بیشتر اوقات به رنگ سفید میدرخشد، اما در مناسبتهای خاص مثل درگذشت شخصیتهای بزرگ مذهبی، به رنگ ارغوانی تغییر میکند.
جالب است بدانید در سال ۱۹۹۲، همزمان با ۳۵۰امین سالگرد تأسیس شهر، یک کپسول زمان در نزدیکی این بنا دفن شد که حاوی پیامهایی برای آیندگان در سال ۲۱۴۲ است.
خلاصه اینکه این صلیب فراتر از یک نشانه مذهبی، نمادی از پایداری مردم در برابر سختیهای طبیعت است.
