تحریریهی «مداد»
امروز ۲۳ دسامبر، سالروز درگذشت یکی از تأثیرگذارترین چهرههای تاریخ کبک و کانادا، «مارگریت دیوویل» (Marguerite d’Youville) است. برای ما که ساکن مونترال هستیم، نام او فراتر از یک شخصیت مذهبی، با هویت و خدمات اجتماعی این شهر گره خورده است. او که در سال ۱۷۰۱ در «وارن» متولد شد، نخستین فرد متولد شده در خاک کانادا است که به مقام قدیسی رسیده است.
زندگی «مارگریت دیوویل» با سختیهای فراوانی همراه بود. پس از مرگ همسرش که بیشتر وقت خود را صرف تجارتهای غیرقانونی کرده بود، مارگریت با وجود فقر و داشتن دو فرزند، زندگی خود را وقف خدمت به نیازمندان کرد. او در سال ۱۷۳۷ به همراه چند زن دیگر، هسته اولیهی انجمنی را شکل داد که بعدها به «خواهران خیریه مونترال» (Sœurs de la Charité de Montréal) مشهور شد.
در آن زمان، برخی مردم به تمسخر آنها را «خواهران خاکستری» (Sœurs Grises) مینامیدند (واژه Grise در فرانسه به معنای «مست» نیز هست که طعنهای به پیشینهی همسر او بود)؛ اما مارگریت این نام را با افتخار پذیرفت و آن را به نماد ایثار تبدیل کرد.
خدمات او به شهر مونترال در دوران بحرانهای بزرگ، حیاتی بود. در سال ۱۷۴۷، او مدیریت «بیمارستان عمومی مونترال» (Hôpital Général de Montréal) را در حالی برعهده گرفت که این نهاد در آستانه فروپاشی بود.
او با مدیریت دقیق خود، این مکان را به پناهگاهی برای همه اقشار، از یتیمان و سالمندان گرفته تا سربازان زخمی هر دو جبههی جنگ، تبدیل کرد. مورخان بر این باورند که نگاه فراجناحی او به انسانیت، موجب شد که در دوران جنگهای استعماری، جان بسیاری از انسانها فارغ از ملیتشان نجات یابد.
«مارگریت دیوویل» نهتنها یک مصلح اجتماعی، بلکه کارآفرینی توانا بود که برای تأمین هزینههای خیریه، کارگاههای خیاطی و تولیدات مختلف راه اندازی کرد. گفتنی است که میراث او همچنان در بیمارستانها و مراکز اجتماعی مونترال زنده است. باید بر این نکته افزود که «پاپ ژان پل دوم» در مراسم قدیسی او، وی را «مادر نیکوکاری همگانی» نامید.
یاد او یادآور این حقیقت است که ریشههای همبستگی اجتماعی در مونترال، به فداکاریهای زنانی بازمیگردد که در سختترین دوران، چراغ امید را روشن نگاه داشتند.
آرامگاه این قدیس محبوب در شهر «وارن» (Varennes) – در شمال شرق مونترال – واقع شده است.
این مجموعه شامل «کلیسای سنت آن» است که با معماری خیرهکنندهاش، بازدیدکنندگان را مجذوب میکند. در بخش موزه، اشیای شخصی و دستنوشتههای مارگریت نگهداری میشود که بیشتر آنها نشاندهنده سبک زندگی ساده و ایثارگرانه اوست. در محوطه آرامگاه نیز تندیسهای برنزی، او را در حال مراقبت از نیازمندان نشان میدهند.
