نیروانا احسانی
به گزارش The Globe & Mail، مطالعات تازه نشان میدهد تعداد بیشتری از کاناداییها اکنون به پزشک خانواده یا پرستار متخصص دسترسی دارند و کشور احتمالاً در حال عبور از بحران کمبود مراقبتهای اولیهی درمانی و پزشکی است.
نتایج منتشرشده در روز دوشنبه حاکی از آن است که حدود ۵/۹ میلیون کانادایی به مراقبتهای اولیه از طریق پزشک خانواده یا پرستار متخصص دسترسی ندارند. این رقم نسبت به سال ۲۰۲۲ که حدود ۶/۵ میلیون نفر بود، بهبود پیدا کرده است.
تارا کیران (Tara Kiran)، پزشک خانواده و پژوهشگر بیمارستان سنت مایکل در تورنتو و سرپرست این پژوهش، کاهش افراد فاقد دسترسی مراقبتهای اولیه را نشانهی مثبتی دانست اما متذکر شد این رقم هنوز بسیار بالا است.
پروژهی «OurCare» در سال ۲۰۲۲ با هدف بررسی عمق کمبود مراقبتهای اولیه در کشور آغاز شد و اکنون در نسخهی ۲۰۲۵ بیش از ۱۶هزار کانادایی را دربارهی دسترسی و تجربهشان در سیستم مراقبتهای اولیه مورد پرسش قرار داده است.
این گزارش به مشکلاتی مانند سختیِ گرفتن وقت سریع و نبود خدمات خارج از ساعات اداری اشاره کرد. نتایج اولیهی پژوهش سال ۲۰۲۲ به تدوین قانون مراقبتهای اولیه در انتاریو کمک کرد و آمار ۶/۵ میلیون نفرِ بدون پزشک خانواده به یکی از شاخصهای اصلی بحثهای ملی تبدیل شد.
طبق ارزیابی دکتر آماندا کاندون (Amanda Condon)، پزشک خانواده در منیتوبا، بهبود اخیر احتمالاً بازتاب تلاش استانها برای جذب و نگهداشت نیروی انسانی از جمله تغییر در شیوهی پرداخت به پزشکان، افزایش ظرفیت دانشکدههای پزشکی و کوتاهتر کردن روند صدور مجوز برای پزشکان آموزشدیده در خارج از کانادا است.
با وجود این، برای نخستینبار در حدود ۳۰ سال گذشته پزشکان خانواده آموزشدیده که وارد شبکهی بهداشت و درمان کشور میشود، از رشد جمعیت عقب افتاده است.
بر اساس گزارش مؤسسهی کانادایی اطلاعات سلامت، تعداد پزشکان خانواده به ازای هر ۱۰۰هزار نفر در سال گذشته به ۱۱۹ نفر کاهش پیدا کرده درحالیکه این رقم در سال ۲۰۲۲ حدود ۱۲۴ نفر بود.
در گزارش نتایج ۲۰۲۵ پروژهی OurCare، بسیاری از کسانی که پزشک داشتند نیز از سختی دسترسی سریع گله داشتند بهطوریکه تنها ۳۷ درصد توانسته بودند همان روز یا روز بعد وقت بگیرند و فقط ۳۱ درصد اعلام کردند که کلینیکشان خدمات شبها و آخرهفته ارائه میدهد.
این پژوهش همچنین نشان داد افراد جوانتر، مردان و افراد کمدرآمد کمتر از دیگران پزشک خانواده برخوردارند و کمتر از یکسوم پاسخدهندگان از عملکرد سیستم مراقبتهای اولیه رضایت دارند.
از سوی دیگر، کسانی که پزشک داشتند، بیشتر برای خدماتی که تحت پوشش عمومی نیست مانند تکمیل فرمهای بیمه یا نوشتن گواهی بیماری، از جیب هزینه کرده بودند.
اما برای کسانی که پزشک یا پرستار متخصص نداشتند، پرداخت هزینههای شخصی بسیار رایجتر بود بهطوریکه بیش از ۷۰ درصد آنها گفتهاند در ۱۲ ماه گذشته برای دریافت مراقبتهایی که معمولاً تحت پوشش عمومی است پول پرداخت کردهاند.
روث لاورنی (Ruth Lavergne)، استاد دانشگاه دالهوزی و عضو کارگروه این پژوهش تأکید کرد این روند نگرانکننده است و باید مورد توجه قرار گیرد، زیرا افرادی که با پزشک خانواده یا پرستار متخصص ثابت دسترسی ندارند بیشتر از جیب خود برای مراقبتهای پایه هزینه میکنند.
این مطلب ابتدا با این لینک در کانال تلگرامی «مداد» منتشر شد.
خبرهای صبحگاهی
تحریریهی «مداد»
