تحریریهی «مداد»
امروز، ششم دسامبر، سیوششمین سالگرد کشتار دانشگاه پلیتکنیک مونترال است. در این واقعهی هولناک که زخمی عمیق بر حافظهی جمعی کانادا بر جای گذاشت، مردی مسلح با انگیزههای زنستیزانه ۱۴ دانشجوی دختر در رشتههای مهندسی در پلیتکنیک مونترال را تنها به جرم زن بودن به قتل رساند.
به همین مناسبت، استفانی مارین، روزنامهنگار نشریهی فرانسویزبان «لو دووار» (Le Devoir)، یادداشتی تأملبرانگیز نگاشته و به بررسی خطرات اوجگیری مجدد گفتمانهای خشونتآمیز علیه زنان پرداخته است.
https://www.ledevoir.com/actualites/societe/939555/rappeler-6-decembre-baisser-garde
نویسنده با یادآوری آن روز سیاه و نامه تکاندهندی قاتل، مارک لپین (Marc Lépine) که فمینیستها را عامل تباهی زندگیاش میدانست، هشدار میدهد که با وجود گذشت بیش از سه دهه، نباید گارد خود را پایین آورد. اگرچه خشونت علیه زنان همواره محکوم شده، اما سالهای اخیر شاهد ظهور شکل جدید و خطرناکی از مردسالاری بودهایم.
رشد گروههای اینترنتی موسوم به «اینسل» (Incels) یا مجردان ناخواسته—مردانی که سرخوردگی ناشی از طرد شدن را به نفرت از زنان تبدیل میکنند—و محبوبیت چهرههایی جنجالی مانند اندرو تیت (Andrew Tate) در شبکههای اجتماعی، زنگ خطر را برای تکرار فجایعی مشابه به صدا درآورده است.
اشاره به حملات مرگباری همچون حمله با خودرو توسط الک میناسیان در تورنتو و یا تهدیدهای وبلاگنویس افراطی، ژان-کلود روشفور در سالهای اخیر در مونترال نشان میدهد که این نگرانیها بیپایه نیست.
روشفور که تا ۶۰ هزار خواننده داشت و تصاویر خشونتآمیزی از مثله کردن زنان منتشر میکرد، نمونهای بارز از کسانی است که تحت تأثیر نفرتپراکنیهای آنلاین قرار گرفتهاند.
در این مقاله، سسیل روسو، روانپزشک و استاد دانشگاه مکگیل، تحلیل عمیقتری ارائه میدهد. او معتقد است که خطر در سال ۲۰۲۵ تنها محدود به حملات تروریستی نیست، بلکه شامل افزایش آمار زنکشی و خشونتهای خانگی نیز میشود.
به باور او، ریشهی این خشم فزاینده را باید در «احساس تهدید و ناامنی» مردان جستجو کرد؛ احساسی که ناشی از بحرانهای اقتصادی و نابرابریهای اجتماعی است و توسط جریانهای پوپولیستی تغذیه میشود. در این فضا، سیاستمدارانی همچون دونالد ترامپ با عادیسازی ادبیات تحقیرآمیز، زنان و مهاجران را به عنوان سپربلا و دشمن معرفی میکنند.
با این حال، راهکار پیشنهادی خانم روسو نه طرد کردن، بلکه شنیدن است. او تأکید میکند برای نجات پسران و مردان جوانی که در دام این تفکرات گرفتار شدهاند، نباید از زبان سرزنش و تحقیر استفاده کرد. در عوض، باید با رویکردی باز و همدلانه با آنها وارد گفتگو شد و الگوهای مردانهی مثبت، جذاب و متنوعی را به آنان معرفی کرد تا از گرایششان به خشونت و افراطگرایی جلوگیری شود.
این مطلب ابتدا با این لینک در کانال تلگرامی «مداد» منتشر شد.
تحریریه «مداد»
