نیروانا احسانی
به گزارش Journal de Montreal، سازمان محیطزیستی آبی (Blue) مستقر در کبک طی هفت سال گذشته ساکنان حوضهی رودخانهی سنلوران و دریاچههای بزرگ را برای جمعآوری زبالههای پلاستیکی و مستندسازی آلودگی بسیج کرده است.
آن-ماری آسلن، زیستشناس و یکی از بنیانگذاران این سازمان معتقد است در اقیانوسها، میکروپلاستیکها از تعداد ستارههای کهکشان هم بیشترند.
از سال ۲۰۱۸، این سازمان تلاش بیوقفهای برای پاکسازی سواحل منطقه با مشارکت ساکنان محلی آغاز کرده است. در مأموریت اخیر که از ۲۳ ژوئن تا نهم ژوئیه در ۱۴ مکان بین کبکسیتی و ریموسکی انجام شد، پنج عضو تیم اصلی همراه با صدها داوطلب، ۵۰۰ کیلو زباله از جمله بطریهای آب، تجهیزات ماهیگیری، بستهبندیهای مصرفشده و غیره جمعآوری کردند.
علاوه بر آموزش و آگاهیبخشی عمومی، این سازمان با دانشگاههای مختلف همکاری دارد تا اطلاعات مربوط به اشیای پلاستیکی که با جریان آب به سواحل یا درون آبها میرسند را ثبت کرده و به وزارت شیلات و اقیانوسهای کانادا ارسال کند.
این دادهها برای سنجش میزان آلودگی پلاستیکی در حوضهی سنلوران و دریاچههای بزرگ استفاده میشوند.
از نظر این زیستشناس در نوع زبالههایی که پیدا میشوند، تغییراتی دیده میشود. تهسیگار، بستهبندیهای یکبارمصرف و کیسههای پلاستیکی هنوز جزء پنج مورد اصلی هستند، ولی نیهای نوشیدنی و قاشق و چنگال پلاستیکی دیگر تقریباً دیده نمیشوند که نشان دهندهی تأثیر قانونگذاریهاست.
تیم این سازمان علاوه بر جمعآوری زبالهها در خشکی، با غواصانی همکاری میکند که صدفهای آبی، صدفهای نرمپوست و خارپشتهای دریایی را برای بررسی میزان میکروپلاستیک در بافت آنها جمعآوری میکنند.
علاوه بر یافتههای مربوط به آلودگی در بافت یا دستگاه گوارش جانوران دریایی، آسلن شاهد رقابت پرندگان بر سر تکههای یونولیت (Styrofoam) که ممکن است تا ۵۰۰ سال در محیط تجزیه نشوند، بوده است.
مأموریتهای سازمان Blue اثرات مثبتی در مناطقی مانند تروآ-پیستول، ریوییر-دو-لو و جزایر مگدالن داشته و ساکنان محلی پس از نخستین مأموریتها نیز همچنان به جمعآوری پلاستیک ادامه دادهاند.
آسلن این مشارکت مردمی را امیدبخش میداند، اما تأکید دارد که کافی نیست و نیاز به تغییر بیشتر قوانین است.
قابل توجه است، یک معاهدهی بینالمللی دربارهی پلاستیک در حال تدوین است و مذاکرات برای امضای آن از پنج اوت بین ۱۷۵ کشور از سر گرفته خواهد شد.
در حال حاضر هیچ مقررات الزامآور جهانی برای تولید، مصرف و مدیریت پلاستیک وجود ندارد. بدون چنین توافقی، تولید جهانی پلاستیک تا سال ۲۰۶۰ ممکن است سه برابر شود که پیامدهایی فاجعهبار برای اقیانوسها، سلامت انسان، تنوع زیستی و اقلیم. به همراه خواهد داشت.
این مطلب ابتدا با این لینک در کانال تلگرامی «مداد» منتشر شد.
